Pages

Saturday, March 25, 2017



ఫిబ్రవరి/ మార్చి 2017 జాబిలి  సాహితి సామాజిక రాజకీయ మాసపత్రికలో  నేను వ్రాసిన "తమలపాకుతో నువ్వొకటిస్తే.." అనే కథ ప్రచురించబడింది. చదివి మీమీ అభిప్రాయాలు చెపుతారుకదూ!



తమలపాకుతో నువ్వొకటిస్తే
                                                                                                      .
      “ఇంత లావున్నావు తేలుమంత్రం తెలీదా అన్నట్టు యిన్నేళ్ళొచ్చేయి ఆమాత్రం కంప్యూటర్ చూడ్డం తెలీదూ..”
అని రుక్మిణి వెటకారంగా అన్న మాటలకి ఉడుక్కున్నాడు ఆనందరావు.
రెండేళ్ళ పిల్లాడు  బొమ్మలతో ఆడుకున్నట్టు ఆడుకుంటాడు దీనితో..” యింకోమాట కూడా జోడించింది రుక్మిణి అగ్నికి ఆజ్యం పోసినట్టు.
అవునూ.. నాకు తెలీదూ.. ఇంతోటి కంప్యూటరూ రాకపోతే యిప్పుడు నాకొచ్చిన నష్టం యేవీలేదు. యేం..నన్ననే బదులు  నువ్వు నేర్చుకోవచ్చుగా.” మాటకి మాట బదులు చెప్పేనని సంతోషించేడతను. రుక్మిణి పిల్లలతో మాట్లాడలేకపోయినందుకు  విసుక్కుంటూ కంప్యూటర్ ముందునుంచి లేచి  టీవి చూడ్డానికి వెళ్ళిపోయింది. ఆహ్లాదకరంగా గడపవలసిన ఆదివారం ఉదయం ఆనందరావు యింట్లో అలా మొదలైంది.
 ఆనందరావు రిటైరయి అయిదేళ్ళైంది. ఆ రోజుల్లో ఆఫీసుల్లో కంప్యూటర్ ఈరోజుల్లో వాడినంత ఎక్కువగా లేకపోవడం వలన అది నేర్చుకోకుండానే అతను ప్రభుత్వోద్యోగిగా రిటైరయిపోయేడు.  ఇప్పుడు పిల్లలు పరాయిదేశాల్లో స్థిరపడడంతో రుక్మిణికి, ఆనందరావుకీ పిల్లలతో మాట్లాడడానికి కంప్యూటర్ వాడడం తప్పనిసరైంది. మొదట్లో కొన్నాళ్ళు ఫోన్ లో మాట్లాడేవారు. ఆ ఫోన్ చేసినప్పుడు కొన్ని మాట్లాడీ, ఇంకొన్ని మర్చిపోతూ వుండేవారు. యిదంతా చూసిన వాళ్ళబ్బాయి మురళి ఆర్నెల్లక్రితం యిండియా విజిట్ కి వచ్చినప్పుడు ఇంట్లో కంప్యూటర్ కొనిపెట్టి, దానిని యెలా ఉపయోగించాలో తండ్రికి బోధించాడు. మురళి చెప్పినప్పుడుహోస్.. యింతేనా..” అనిపించిన ఆనందరావుకి, తర్వాత స్వయంగా దానిముందు కూర్చుని  యేదైనా మీట నొక్కుదామంటే అన్నీ అనుమానాలే వచ్చేవి. అందులోనూ యివాళ రుక్మిణి పక్కనే కూర్చుని  యేది నొక్కుదామన్నా యేదో బాంబు పేలుతుందన్నట్టుఅదికాదు.. ఇదికాదు..” అంటూ వెనకనుంచి హెచ్చరికలు మొదలుపెట్టడంతో యే మీట నొక్కాలో తెలీక నొక్కిన మీట తప్పుదవడం వలన పిల్లలతో చాటింగ్ చెయ్యడానికే కుదరలేదు. అందుకే రుక్మిణికి అంత విసుగు, నిరాశాను.
 అసలు ఆనందరావు ఇప్పటికి ఆర్నెల్లనుంచి కాస్త ఆ కంప్యూటర్ యెలాగ చూడాలో చెప్పమని మేనల్లుడు రవిని అడుగుతున్నాడు. రవి, అతని భార్య రేణూ కూడా సాఫ్ట్ వేర్ ఉద్యోగులే. వారికి టైమ్ దొరకడమే అపురూపం. అందుకే మావయ్యమాట కాదనలేక వస్తావస్తానంటూ కాలం గడిపేస్తున్నాడే కానీ పాపం రవికి రావడానికే కుదరటంలేదు. రుక్మిణి వెటకారం చూసాక ఇంక యివాళైనా గట్టిగా అడగకపోతే  లాభంలేదని మళ్ళీ ఫోన్ చేసాడు రవికి ఆనందరావు. “ఏరా.. ఇవాళ ఆదివారవే కదా.. వస్తావా.” అంటూ.
   మేనమావా, మేనల్లుళ్ల మధ్య అభిమానాలూ, చనువూ బాగానే వున్నాయి. కానీఇవాళా..” అన్న రవి గొంతు కాస్త నీరసంగా వినిపించింది ఆనందరావుకి. “ఏమైందిరా..” అనడిగాడు ఆతృతగా.. “అబ్బే.. ఏం లేదులే మావయ్యా.. వస్తాను..” అన్నాడు రవి. “అయితే భోజనానికి వచ్చెయ్యండి యిద్దరూ..” అన్న ఆనందరావు మాటలకిఅబ్బే లేదు మావయ్యా.. రేణూ యెవరో ఫ్రెండ్ యింటికి వెళ్ళాలిట. నేను వస్తాలే ఓ గంటలో..” అంటూ ఫోన్ పెట్టేసాడు రవి.
 “యేమన్నాడు రవీ.. వస్తానన్నాడా..?” మనిషి టీవీ ముందు కూర్చున్నా చెవులు యిటువైపే వుంచిన రుక్మిణి మళ్ళీ ఆనందరావు కూర్చున్న గదిలోకి వచ్చి అడిగింది. “..” అన్న ఆనందరావు మాటలకి, “యిద్దరినీ భోజనానికి వచ్చెయ్యమనలేకపోయారా..” అంది సంబరంగా. పదిమందికి ఆనందంగా వండి వడ్డించే రుక్మిణికి గుజ్జనగూళ్ళొండినట్టు తమిద్దరకే వంట చేసుకోవడం అస్సలు నచ్చదుఅందుకే యింటికి యెవరు భోజనానికి వస్తారా అని చూస్తుంటుంది. అందులోనూ రవి, రేణుల జంటంటే మరీ ఇష్టం రుక్మిణికి.
రమ్మన్నాను. కానీ రేణు యెవరో ఫ్రెండ్ యింటికి వెడుతోందిట. రవి వస్తానన్నాడు..” అన్నాడు ఆనందరావు. యివాళ యెలాగైనా రవి దగ్గర ఈ మెయిల్స్ పంపడాలూ, చాటింగ్ చెయ్యడాలూ, స్కైప్ లో పిల్లలను చూస్తూ మాట్లాడడాలూ  క్షుణ్ణంగా నేర్చుకోవాలని కృతనిశ్చయుడైపోయాడతను.  కానీ రేణు రాకుండా రవి ఒక్కడే రావడం రుక్మిణికి నచ్చలేదు. యింకేం మాట్లాడకుండా వెళ్ళిపోయిందావిడ.
  సరిగ్గా పదకొండుగంటలకల్లా రవి తన లాప్ టాప్ బాగ్ తీసుకుని మేనమావ ఆనందరావు యింటికి వచ్చేసేడు. రాగానే అత్తయ్య ఇచ్చిన చిక్కటి కాఫీ తాగి, సిస్టం ముందు కూర్చుని మెయిల్ ఎలా చూడాలో, ఆన్ లైన్ వెళ్ళి ఎలా చాట్ చెయ్యాలో అన్నీ ఆనందరావుకి చూపించాడు.
    ఆన్‍లైన్ లోకి వెళ్ళి పిల్లలతో ఎలా మాట్లాడొచ్చో రవి ఒకటొకటిగా చూపిస్తుంటే ఆనందరావు చిన్న నోట్ బుక్ లో స్టెప్- బై- స్టెప్ రాసుకుంటున్నాడు. అది చూసిన రవి నవ్వుకుంటూఅన్నీ ఇక్కడే కనిపిస్తాయి గదా మామయ్యా, వేరే రాసుకోడం యెందుకూ?” అన్నాడు. ఏవిటి కనిపించేది నామొహం.. స్క్రీన్ మీద బోల్డు ఆప్షన్సు వుంటాయి. అవన్నీ చదివినా తెలియొద్దూ.. దాని బదులు మనకేది కావాలో ముందే రాసి పెట్టుకుంటే దానినే నొక్కొచ్చు. “ అన్న ఆనందరావు మాటలు విని యింకిలా లాభంలేదనుకున్నాడో యేమో ప్రత్యక్ష్యంగా చూపించడానికి ఆన్‍లైన్ లో మనకి కావలసినవాళ్ళుంటే వాళ్ల పేరు దగ్గర ఆకుపచ్చగా చుక్క  కనిపిస్తుందని చెపుతూ వాళ్ళావిడ రేణూ పేరు యెదురుగా కనిపించిన గ్రీన్ డాట్ ని చూపిస్తూ అక్కడ క్లిక్ చేసాడు రవి.
   అలా క్లిక్ చెయ్యగానే ఒక డైలాగ్ బాక్స్ లాంటిది వచ్చింది. అందులో రవి "హి.." అని టైప్ చేసాడు. అటునుంచి కదలిక లేదు. బహుశా  రేణూ చూసుండదా.. అనుకుంటూ మళ్ళీ "మై స్వీటీ.." అని టైప్ చేసాడు. అంతే.. సమాధానం తుపాకీగుండు కన్న వేగంగా వచ్చింది. అది చూసిన రవి మొహం  నల్లగా మాడిపోయింది. మాడిపోయిన  రవి మొహం చూసిన ఆనందరావు అసలు రేణూ యేం రాసిందా అని తొంగి చూసేడు. ఆ బాక్స్ లో ఒక గుండ్రటి సున్నాలో కళ్ళూ, నోరూ కనిపిస్తున్నాయి. కళ్ళు అదేవిటీ అలా పెద్దవీ, చిన్నవీ అవుతున్నట్టూ, కనుబొమలు వక్రంగా పైకి లేచినట్టూ, పెదాలమధ్య పళ్ళు అకస్మాతుగా బైటకొచ్చి పటపటలాడించినట్టూ కనపడుతున్నాయి అనుకుంటూ అదేవిటో అర్ధంకాక రవి మొహం వైపు చూసాడు. నల్లబడిన రవి మొహం తెల్లగా పాలిపోయి కనపడింది. "ఏవిట్రా అది?" ఆతృత ఆపుకోలేకపోయాడు ఆనందరావు.
రవి అదేవిటో వివరించి చెప్పాడు. వాళ్ళావిడిచ్చిన మెసేజ్ లో మొహంలో భావాలు అలా వుంటే వాళ్ళ ఆవిడకి కోపమొచ్చిందని అర్ధమట. "ఎందుకురా కోపం? ఏం చేసావేంటీ?" "ఏమో నాకేం తెలుసూ?" పాపం జాలేసింది ఆనందరావుకి మేనల్లుడి మీద."పొద్దున్న ఇంట్లో ఏం జరిగిందిరా?"  "ఇంట్లో ఏమైనా మాట్లాడుకుంటే పక్కవాళ్ళకి వినపడుతుంది కదా. అందుకే ఇంట్లో ఏవీ మాట్లాడుకోం.""మరి పోట్లాట?"
"మాట్లాటే లేకపోతే మరింక పోట్లాట మాటెక్కడిది?". మేనల్లుడు సమాధానానికి  ఏడిసినట్టుంది అనుకున్నాడు ఆనందరావు. చుట్టూ నలుగురు మనుషులున్నారని భార్యాభర్తలు ఒకరిమీదొకరు కోపగించుకోడం మానేస్తారా.  అసలు భార్య కోపం తెచ్చుకోడంలో ఎంత ఆనందం వుందో ఈ కుర్రకుంకలకేం తెలుసు?  అందులోనూ ఈ రేణూ కోపమొచ్చిందని చెప్పిన పధ్ధతేమీ అస్సలు బాగులేదు. చుట్టుపక్కల ఎంతమందుంటే మటుకేం? కోపమొస్తే వెంటనే కోపగించుకోకుండా చుట్టుపక్కలవాళ్ళ గురించి ఆలోచిస్తారా ఎవరైనా? యేదో కోడ్ పెట్టుకోరూ
  యిదివరకురోజుల్లో చుట్టూ యెంతమందున్నా భార్య మీద కోప్పడ్డానికి మగవాడికి మొగుడిననే  ఆయుధం ఒకటుండేది. ఆ ఆయుధంతో ఆ మొగుడు ఎంతమందిలోనైనా భార్య మీద యెన్ని అరుపులు అరిచినా చెల్లిపోయేది. కానీ పాపం భార్యలకి భర్తమీద కోపం వచ్చినా నలుగురిముందూ యేమనలేకపోయేవారు. అలాగని వూరుకోకుండా ఆరోజుల్లో నలుగురిలోనూ వున్నప్పుడు మొగుడనేవాడు ఏం మట్లాడాలో, ఎలా మాట్లాడాలో చెప్పడానికి ఆడవారికి ఎంచక్కటి పడికట్టు వాక్యాలుండేవి.
 మొగుడనేవాడు ఎంతమందిలో వున్నా సరే, ఆవిడగారు, "ఏవండీ, ఓసారిలా వస్తారా.." అంటే దానర్ధం ఆవిడ భర్తని లోపలికి పిలిచి, ఎవ్వరూ చూడకుండా, అందరికీ వినపడేలా లోపల ప్రయివేటు చెప్పేసి బయటికి పంపేదన్న మాట.
 అదేకనక ఏ పెళ్ళిలోనో పేరంటంలోనో మొగుడు ఏదో కాస్త స్వేఛ్ఛ దొరికింది కదాని పేట్రేగిపోయి మట్లాడేస్తుంటే ఎంతో ముద్దుగా చెపుతుంది..."ఇంటికి రండి. మీ పని చెపుతాను.." అని. అంతే... అంతటి మగధీరుడూ మళ్ళీ యింటి కెళ్ళేదాకా నోరిప్పితే ఒట్టూ.
 అసలు సిసలైన జాణలైన భార్యలు మరోరకం వుంటారు. వాళ్ళు ఎంతమందిలో వున్నాసరే భర్త పక్కనే కూర్చుంటారు. అది మొగుడంటే ప్రేమతో కాదు. పక్కనే కూర్చుంటే అతగాడేమైనా అవాకులూ చవాకులూ పేలుతుంటే ఎవరూ చూడకుండా పక్కనుంచి తొడపాశం పెట్టొచ్చని. కాని అదేం ఖర్మమో.. అలాంటి జాణలకి వట్టి చవటదద్దమ్మలు మొగుళ్ళుగా దొరుకుతారు. "అమ్మా, ఇదెందుకో గిల్లుతోంది చూడవే..." అని అతి రహస్యాన్ని బట్టబయలు చేసేస్తారు.
  ఇలాంటి సొగసైన విషయాలు కేవలం భార్యలకు కోపమొస్తేనే భర్తలకు తెలుస్తాయి. ప్రత్యక్ష్యంగా భార్యతో కలహపడడంలో వున్న ఆనందాన్ని స్వయంగా అనుభవించాలి తప్పితే ఇలా ఎక్స్ ప్రెషన్స్, ఎమోషన్స్  చూసేసి భార్యకి మొహం చాటెయ్యడం యేమాత్రం మంచిపని కాదని అనందరావు రవికి హితబోధ చేస్తుంటే అ డైలాగ్ బాక్స్ లో రేణు నుంచి యేదో బొమ్మలాంటిది వచ్చింది. అది చూడగానే రవి సంతోషంతో. “హా తెల్సింది మావయ్యా. వాళ్ల ఫ్రెండింటికి వెడుతున్నప్పుడు రేణూ నన్ను షార్ట్ స్  వేసుకోమంది. నాకేమో అవి నచ్చవు. ఆరడుగులుంటానా. అందులోనూ రివటలా సన్నగా కూడా వుంటానాయె. అలా హాఫ్ పాంట్ వేసుకుంటే మోకాళ్లకింద కాళ్ళు అసహ్యంగా సన్నగా పుల్లల్లా కనపడతాయని వేసుకోనన్నాను. అంతే. అందుకే వాళ్ల ఫ్రెండింటికి నన్ను రావొద్దని తనొక్కతే వెడుతోంది.”
 కారణం తెలిసిన ఆనందరావుహారి వెర్రినాగన్నా.” అంటూ పకపకా నవ్వేసాడు. “అయితే యింకేం.. కారణం తెల్సిందిగా..యేదో స్నేహితులముందు నిన్ను మాడర్న్ గా చూపించాలనుకుందేమో. తప్పేవుంది. ఆ నిక్కరే వేసుకుంటానని వొప్పేసుకో.”
మావయ్యా.. నీకు దండం పెడతాను. నిక్కరన్న మాట మాత్రం అనకు. అస్సలు వేసుకోబుధ్ధికాదు. యెంచక్కా రేణూ అన్నట్టు షార్ట్ స్ అను. ప్లీజ్..” యింక వేసుకోక తప్పదని తెలిసాక కనీసం పేరైనా వినబుల్ గా వుండాలని ఆనందరావుని బ్రతిమాలుకున్నాడు.
పోనీ అలాక్కానీ..  హాఫ్ పాంట్ అనే అందాం. యే రాయైతేనేం పళ్ళూడగొట్టుకుందుకు..” అంటూ మేనల్లుణ్ణి హాఫ్ పేంట్ వేసుకుందుకు వొప్పించిన సంతోషంతో  అలుకబూనిన భార్యని బ్రతిమాలుకోవడం అన్నది యెంత పెద్ద కళో శ్రీకృష్ణుని ఉదహరిస్తూ చెప్పాడు. మావయ్య చేసిన జ్ఞానబోధని రవి ముకుళితహస్తుడై విన్నాడు. రవితో పాటు వీళ్లకి మరో డోసు కాఫీ కావాలేమోనని అడగడానికి వచ్చిన రుక్మిణి కూడా వీళ్ళ సంభాషణ మొత్తం వింది. నెమ్మదిగా చప్పుడు చెయ్యకుండా తలుపు దగ్గరికి వేసి వెళ్ళిపోయింది.
 మేనమావ చెప్పిన పాఠాలు విన్న రవి రేణూని ప్రసన్నం చేసుకునే ఉద్దేశ్యంతో చాట్ బాక్స్ వైపు తిరిగి తెల్లబోయేడు. రేణూ ఆన్ లైన్ నుంచి వెళ్ళిపోయింది. బిక్కమొహం వేసిన రవిని చూసి సంగతి తెలుసుకుని ఫోన్ చెయ్యి.” అన్నాడు ఆనందరావు. వెంటనే రేణూ నంబరు కలిపాడతను. యెంగేజ్డ్ వచ్చింది. మరింక ఆలస్యం చెయ్యకుండాసారీ. అయ్ వేర్ వాట్ యు సెడ్.” అని మెసేజ్ పెట్టేసి తేలిగ్గా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడతను.
 తేలికపడిన మనసులతో మావా, అల్లుణ్ణిద్దరూ యాక్షన్ మూవీ పెట్టుకుని టీవీ ముందు సెటిలయిపోయేరు. రుక్మిణి మొబైల్ ఫోన్ తీసుకుని వంటింట్లోకి వెళ్ళి రేణూకి ఫోన్ చేసి లంచ్ కి రమ్మని చెప్పింది. రేణూకి రుక్మిణీ ఆంటీ అంటే అమ్మలాగ అన్నీ అర్ధమయ్యేలా చెపుతారని చాలా యిష్టం. కానీ యిప్పుడు రవి వాళ్ళింటికే వెళ్ళాడు. తనూ వెడితే చులకనైపోదూ అనుకుంటూసారీ ఆంటీ, నేను మా ఫ్రెండ్ యింటికి వెడుతున్నాను.” అంది. రుక్మిణి వూరుకోలేదు. “రేణూ, నీతో ఓ ముఖ్యవిషయం మాట్లాడాలి.” అంది. “తెలుసాంటీ. రవి అక్కడే వున్నాడు కదా. అంతా నాదే తప్పంటూ నాకు బుధ్ధులు చెపుతారు. “
  “ఊహు.. నీకు బుధ్ధులు చెప్పేంతటివారమా మేము.” అంది రుక్మిణి నవ్వుతూ. “అయినా భార్యాభర్తలన్నాక కూరలో పోపులా పోట్లాటల చిటపటలు  లేకపోతే యెలా. నీకో సంగతి చెప్పనా రేణూ. ఓ పెద్దాయన అంటూండేవారు, దెబ్బలాడుకోని భార్యాభర్తలంటే వాళ్ళు ఒకరితో ఒకరు సహజంగా కలిసి వుండటం లేదూ, యిద్దరి కిద్దరూ నటిస్తున్నారూ..అని..అందుకని యిలా చిన్న చిన్న కలహాలులేని కాపురాలు ఉప్పు లేని పప్పులా వుంటాయి. మీరు దెబ్బలాడుకోడంలో తప్పులేదు కానీ దానినే చివరిదాకా లాగి అవి చిలికి చిలికి గాలివాన కాకుండా మటుకు చూసుకోవాలి.”  “అలాగెందుకవుతుందాంటీ..” “యెందుకవదమ్మా.. ముఖ్యంగా మీరు దెబ్బలాడుకునే విషయం డబ్బుకి సంబంధించినది మటుకు కాకూడదు. డబ్బు మహా పాపిష్టిది. మనుషులను నిర్దాక్షిణ్యంగా విడదీసే మహాశక్తి డబ్బు దగ్గర వుంది. మీ తగాదాలు అంతవరకూ పోకుండా పట్టువిడుపులుండాలి“ “అబ్బె..మా గొడవ డబ్బు గురించి కాదాంటీ..”
  “తెలిసిందమ్మా.. రవి వాళ్ల మావయ్యకి చెపుతుంటే అంతా విన్నాను. యిలాంటి గొడవలతో యిబ్బందిలేదు. కానీ వీటికి కూడా పట్టువిడుపులుండాలి. రవే నీ మాట వినాలి అని నువ్వూ, నువ్వే దిగి రావాలని రవీ అనుకుంటూ యిద్దరూ చెరోవైపూ బయల్దేరారా..లేదా. అదే కూడదంటున్నాను. మీ చిలిపి తగవులకి ఒక టైమ్ లిమిట్ పెట్టుకోండి. అది దాటితే మరింక అతనే దిగిరావాలి అని నువ్వూ, నువ్వే దిగిరావాలి అని రవీ అనుకుంటూ ఈగో లకి పోకుండా యెవరో వొకరు ముందుకొచ్చి మాటలు కలుపుకోండి. యే సంగతైనా సరే విషయం మీ యిద్దరి మధ్యనే వుండాలి. యిప్పుడయితే రవి ఈయనతో చెప్పేడు కనక సరిపోయింది. అదే మరే ఫ్రెండ్ తో నయినా చెప్పుంటే అతను రవిని యింకా రెచ్చగొట్టేలా మాట్లాడొచ్చు కదా. అందుకే అంటున్నాను. రవి యిక్కడే వున్నాడు. నువ్వూ వచ్చెయ్యి. చక్కగా యిద్దరూ భోజనం చేసి వెడుదురుగాని.”
కానీ ఆంటీ.. “ అంటూ నసుగుతున్న రేణూతో  రేణూ, మాకన్న యెక్కువ చదువుకున్నవాళ్ళూ, అంతకన్నా యెక్కువగా సంపాదించుకుంటున్నవాళ్ళూ, ప్రపంచంలో యేమూల యేం జరుగుతోందో క్షణాలమీద అరచేతిలో చూసుకోగలిగేవాళ్ళూ మీరు. తమలపాకుతో నువ్వొకటిస్తే అన్న సామెతలాగా చెయ్యకు.” రేణూ కుతూహలంగా అడిగిందిఅదేం సామెతాంటీ?” రుక్మిణి నవ్వేసింది.  “చాలా పాతసామెతే రేణూ.. తమలపాకుతో నువ్వొకటిస్తే తలుపుచెక్కతో నేనొకటిస్తా..అనీ భార్యాభర్తలిద్దరూ ఒకరిమీదకి యింకొకరు యుధ్ధానికి సిధ్ధమవడం అన్నమాట..” ఆ సామెత విని హాయిగా నవ్వేసింది రేణూ.
 “అందుకే రేణూ,  యింక నీకు విడమర్చి చెప్పక్కర్లేదనే అనుకుంటున్నాను. నీకు యిష్టమని మామిడికాయపప్పు చేసి, మెంతిబద్దలు వేసేను. రామ్మా. మంచిదానివి కదూ.” అని రుక్మిణి ఆప్యాయంగా పిలిచిన తీరుకి మరింక రేణు రాననలేకపోయింది. “ఈ బుద్దూ అక్కడే వున్నాడా.” అనడిగింది ముందుజాగ్రత్త  పడడానికి. ఫక్కున రాబోయిన నవ్వుని బలవంతంగా ఆపుకుంటూవున్నాడు. రా. నువ్వన్న ఈ మాట వింటే మావాఅల్లుళ్ళిద్దరూ తెగ గింజుకుంటారు.”అంది రుక్మిణి. రేణూ కూడా నవ్వుతూఅలాగే ఆంటీ, అరగంటలో అక్కడుంటానుఅంటూ ఫోన్ పెట్టేసింది.
 వంట పూర్తిచేసి ముందుగదిలోకి వచ్చి సినిమా చూస్తున్న మావా అల్లుళ్లతో రేణూ వస్తోందని చెప్పింది రుక్మిణి. ఒక్కసారి తుళ్ళిపడ్డారిద్దరూ. ఆనందరావు ముందుగా తేరుకునిరుక్మిణీ, మన మురళీ హాఫ్ పేంట్ యింట్లో యెక్కడో వుండాలి చూడూ.” అన్నాడు ఖంగారుగా. “యెందుకు మావయ్యా..”అన్న రవితో, “రేణూ వచ్చేటప్పటికి నువ్వు హాఫ్ పేంట్ తో కనిపిస్తే సంబరపడుతుందిరా. రుక్కూ, నువ్వు కాస్త తొందరగా వెతుకుదూ.” అన్నాడు ఆనందరావు రుక్మిణిని బ్రతిమాలుతూ. “అందుకే అయితే నా దగ్గరే వుంది మావయ్యా. యింట్లో రేణూ యెంత వెతికినా కనపడకుండా వుండడానికి దానిని నా లాప్ టాప్ బేగ్ లో దాచేసేను. అది నా దగ్గరే వుందిప్పుడు.” అన్నాడు వెలిగిపోతున్న మొహంతో రవి.
అయితే యింకేం. దూరిపో దానిలోకి.” అన్న మావయ్య మాటలని అయిదునిమిషాల్లో ఆచరణలో పెట్టేసాడు రవి. హాఫ్ పేంట్ లోకి మారిపోయివచ్చిన రవిని చూసి ఫక్కున రాబోయిన నవ్వుని బలవంతాన ఆపుకుంది రుక్మిణి. యింతలోనే యెంటరయ్యింది రేణూ. ఆనందంగా యెదురెళ్ళాడు రవి హాఫ్ పేంట్ ప్రస్ఫుటంగా కనిపించేలా. అతన్ని అలా చూసిన రేణూ మొహం మందారంలా విచ్చుకుంది. మళ్ళీ అంతలోనే ఆలోచనలో పడింది.
యేమైంది రేణూ అలా వున్నావు.. నువ్వు కోరినట్టే వేసుకున్నాడుగా రవి?” భోజనాలబల్ల దగ్గర అన్నీ సర్దుతూ, తన పక్కన వున్న రేణూని నెమ్మదిగా అడిగింది రుక్మిణి. “అందుకు సంతోషంగానే వుంది ఆంటీ. కానీ రవి అన్నది నిజమే. అంత పొడుగుకాళ్ళు కింద పుల్లల్లా సన్నగా వున్నాయి. పాపం. నా కోసం యెంత యిబ్బంది పడుతున్నాడో.” అంది రేణూ. రేణూ ఆలోచించిన తీరుకి రుక్మిణి పొంగిపోయింది. ఆమెని దగ్గరగా తీసుకుని, “మీరిద్దరూ యిలాగే ఒకరి గురించి మరొకరు ఆలోచించుకోండి చాలు. మీ సంసారం స్వర్గమే..” అంది నిండుమనసుతో.

---------------------------------------------------------------------------------------------------
జాబిలి మాసపత్రిక సౌజన్యంతో.. 

Tuesday, January 24, 2017

మీ అమ్మ మారిపోయిందమ్మా!



(శ్రీమతి గన్నవరపు సరోజినీ సత్యనారాయణమూర్తిగారి స్మారక కథలపోటీలో మొదటి బహుమతి గెల్చుకున్న కథ )

మీ అమ్మ మారిపోయిందమ్మా!

   “మీ అమ్మ మారిపోయిందమ్మా..”అన్న నాన్నగారి మాటే నా చెవుల్లో గింగుర్లెత్తుతోంది. ఈ మాట ఆయన నాలుగునెలలక్రితం ఫోన్ లో అన్నారు. “అమ్మ మారడమేంటి నాన్నా!” అనడిగితే “ఏమోనమ్మా! నాకలా అనిపిస్తోంది..” అని అక్కడితో ఆపేసారు. మళ్ళీ నెల్లాళ్ళ తర్వాత అదే మాట. “ఏం జరిగింది నాన్నా!” అంటే “ఇదివరకులా లేదమ్మా.. ఇదివరకు అస్సలు యిల్లు కదిలేది కాదా! ఇప్పుడు అస్తమానం ఎక్కడికో అక్కడకి వెడుతోంది.” అన్న నాన్నగారి మాటలకి హోస్.. అంతేనా అనిపించింది. “పోనీ, వెళ్ళనీ నాన్నా.. ఇప్పటికి కదా అమ్మకి కాస్త వెసులుబాటయిందీ..ఇన్నాళ్ళూ యిల్లు పట్టుకునే వుంది కదా..!” అని తేలిగ్గా తేల్చేసాను. అప్పటికి వూరుకున్నారు నాన్న. మొన్న మళ్ళీ ఫోన్ చేసినప్పుడు “ఏవిటోనమ్మా! మీ అమ్మ యిదివరకులా లేదు. ఎప్పుడూ లేనిది డబ్బు లెక్కలు కూడా అడుగుతోంది.” అన్నారు. ఈ మాటకి కాస్త ఆశ్చర్యం వేసింది నాకు. ఎందుకంటే అమ్మ డబ్బు విషయం యెప్పుడూ పట్టించుకునేది కాదు. ఆ విషయాలన్నీ నాన్నగారే చూసుకునేవారు. అమ్మకి యెంతసేపూ యిల్లే కైలాసం, పతియే ప్రత్యక్ష్యదైవం అనే ధోరణిలో వుండేది. నాన్నగారికి యిబ్బందవుతుందని యేవైనా పెళ్ళిళ్ళుంటే తప్పితే పుట్టింటికి కూడా యెక్కువ వెళ్ళేది కాదు. అలాంటి అమ్మ డబ్బులెక్కలు అడుగుతోందంటే కాస్త వింతగానే అనిపించింది.
   ఈ సంగతేమిటో తెలియాలంటే ఒకసారి రాజమండ్రీ వెళ్ళాల్సిందే అనుకున్నాను. అమ్మానాన్నల్ని చూసి వచ్చి కూడా అప్పుడే ఆర్నెల్లయిందని గుర్తు చేసుకుంటూ పనికట్టుకుని హైద్రాబాదునుంచి రాజమండ్రీ వచ్చాను. రైలు దిగి ఇంటికి వెడుతున్నంతసేపూ దారి పొడుగునా కనిపిస్తున్న చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలను మించిపోయాయి మా నాన్నగారు అమ్మని గురించి ఫోన్‍లో చెప్పిన మాటలు.
  గేట్లోకి అడుగు పెట్టగానే ఇంటిముందు చుక్కలతో పెట్టిన మెలికలముగ్గు ముద్దుగా స్వాగతం చెప్పింది. అటువంటి మెలికలముగ్గు ఎన్నిసార్లో అమ్మ దగ్గర నేర్చుకుందామని ప్రయత్నించి విఫలురాలినయ్యాను. ముచ్చటగా ముగ్గును చూస్తూ ఇంటి వరండాలో అడుగు పెట్టిన నాకు నాన్నగారికి కాఫీ అందిస్తున్న అమ్మ కనిపించింది. నన్ను చూడగానే ఇంతమొహం చేసుకుని, “రా రా..ఒక్కదానివే వచ్చావా? పిల్లలు రాలేదా?”  అంటూ అక్కున జేర్చుకుంది. అదేమిటో అమ్మ దగ్గరికి రాగానే చిన్నపిల్లనయిపోయినట్టనిపిస్తుంది. “నీ కాఫీకోసం వచ్చానమ్మా..” అన్నాను నవ్వుతూ. “రా అమ్మా.. రా..” అన్న నాన్నగారి పిలుపు విని అటు నడిచాను. పక్క కుర్చీ చూపిస్తూ, “పిల్లలూ, అతనూ బాగున్నారామ్మా?” అనడిగారు. మేమిద్దరం క్షేమసమాచారాలు చెప్పుకుంటూనే వున్నాం అమ్మ కమ్మటి కాఫీ అందించింది చేతికి.
 అదేమిటో పుట్టింటికి వెళ్ళగానే యెక్కడలేని బధ్ధకం వచ్చేస్తుందేమో టైమ్ యెనిమిదవుతున్నా నాన్నగారూ, నేనూ అలా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ అక్కడే కూర్చున్నాం. ఇంతలో అక్కడికి అమ్మ వచ్చింది. చూసి ఆశ్చర్యపోయాను. ఎప్పుడు స్నానం, పూజా చేసుకుందో, యెప్పుడు వంట చేసిందో, యెప్పుడు తయారయిందో తెలీదు కానీ శుభ్రమైన ఇస్త్రీచీర కట్టుకుని, చేతిలో ఒక చిన్న సంచీలాంటిది పట్టుకుని చెప్పులు వేసుకుంటూ మాతో అంది. “వంటంతా చేసి టేబుల్‍మీద పెట్టేనమ్మా. నువ్వూ, మీ నాన్నగారూ కబుర్లయాక స్నానం చేసి, భోంచెయ్యండి. నాకు చిన్న పనుంది. వెళ్ళొస్తాను..” అంటూ జవాబు కోసమైనా చూడకుండా వెళ్ళిపోయింది.
    నాన్నగారి మొహం చిన్నబోయినట్తైపోయింది. “చూసేవామ్మా.. ఇదిగో, ఇదీ వరస. రోజూ యెక్కడికోక్కడికి వెడుతుంది. మళ్ళీ మూడుగంటలు దాటితేకానీ రాదు. అంత మొగుడికి అన్నంకూడా పెట్టకుండా చేసే రాచకార్యాలేంటో మరి?” కాస్త బాధగానూ, మరికాస్త నిష్ఠూరంగానూ అన్న నాన్నగారి మాటలకి ఓదార్పుగా అన్నట్టు ఆయన చేతిమీద చెయ్యివేసి, “నేను కనుక్కుంటానుగా నాన్నా..” అన్నాను. “అదేనమ్మా. అందుకే నీకు ఫోన్ చేసేను..” అన్నారాయన.
  నేనక్కడున్న నాలుగురోజులూ అమ్మని బాగా గమనించాను. నిజమే. అమ్మ యిదివరకులా లేదు. యేదో తేడా కనిపించింది. తేడా అంటే ఆరోగ్యం విషయం కాదు. అలాంటి సమస్యలేవీ వున్నట్లు లేవు. కానీ యిదివరకులా ప్రతి చిన్న విషయం నాన్నని అడగడం, యెక్కడికైనా వెళ్ళాలంటే నాన్నగారి భోజన సమయాలూ అవీ కాకుండా చూసుకోవడం లాంటివేమీ లేవు. ఆఖరికి నాన్నగారిని మంచినీళ్ళు కూడా ముంచుకోనివ్వని అమ్మ గబగబా యేదో వండి అక్కడ పడేసి బైటకి వెళ్ళిపోవడం నాకు చాలా ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది. అదేమిటో అమ్మని అడగాలని ఈ నాలుగురోజుల్లోనూ ప్రయత్నించాను కానీ అడగలేకపోయాను. యేమని అడగగలను? సంసారం యెంత గుట్టుగా నడుపుకోవాలో నాకు చెప్పిన అమ్మని, భర్త మర్యాద నలుగురిలో యెలా కాపాడాలో పాఠాలు చెప్పిన అమ్మని, పిల్లలని యెంత బాధ్యతగా పెంచాలో ఉదాహరణలతో సహా చెప్పిన అమ్మని “నాన్నని ఒక్కరినీ అలా వదిలేసి బైటకి యెందుకు వెడుతున్నావమ్మా..”అని యేమని అడగగలను? అడగాలనుకున్నది అడగకుండానే హైద్రాబాదు తిరుగుప్రయాణం అవ్వాల్సొచ్చింది.
  ఆటోలో స్టేషన్‍కి వెడుతున్న నేను టక్కున తలకి తగిలిన దెబ్బకి అమ్మానాన్నల గురించి ఆలోచనల్లోంచి ఒక్కసారి ఈ లోకంలో కొచ్చాను. ఆటో సడన్‍బ్రేక్ వెయ్యడంతో తల ఆటో ముందురాడ్‍కి కొట్టుకుంది. “అమ్మా..” అంటూ నుదురు తడుముకున్నాను. ఆటోవాలా రాంగ్‍రూట్‍లో వచ్చిన స్కూటర్‍వాడిని తిట్టుకుంటూ మళ్ళీ ఆటో స్టార్ట్ చేసాడు. ఇంకా స్టేషన్ ఎంతదూరమా అనుకునేలోపే స్టేషన్‍లో ఆపేడు ఆటోని. బాగ్ చేతిలోకి తీసుకుని, ఆటోకి డబ్బిచ్చి ప్లాట్‍ఫామ్ మీదకి వచ్చేటప్పటికి గౌతమి అప్పటికే ఆగి వుంది. పరుగెడుతున్నట్టే ఎస్8 బోగీ వెతుక్కుంటూ వెళ్ళి, బోగీకి అతికించిన ఛార్ట్ లో నా పేరు, బెర్త్‍నంబరూ చూసుకుని, లోపలకెళ్ళి బెర్త్ మీద బేగ్ పెట్టి కూర్చుని, “హమ్మయ్య..” అనుకున్నాను. కిటికీకి ఆనుకుని కూర్చున్న నాకు మళ్ళీ అమ్మానాన్నల గురించిన  ఆలోచనలు మొదలయ్యాయి.
   నాన్నగారన్న మాట నిజమే. అమ్మ యిదివరకులేని పనులు చాలా కల్పించుకుంది. వారంలో రెండురోజులు నాలుగు వీధులవతలవున్న స్కూల్‍కి వెళ్ళి, అందులో పిల్లలకి కథలు చదివి విన్పించి వస్తుంది. మరో రెండ్రోజులు కాస్త దూరంలో వున్న అదేదో సంఘానికి వెళ్ళి, అక్కడ మిగిలినవారితో కలిసి కౌన్సిలింగ్‍లాంటిదేదో చేస్తుంది. ఇంకో రెండ్రోజులు పక్క వీధిలో వున్న గుడికి వెళ్ళి పూలమాలలూ అవీ కట్టిచ్చి వస్తూంటుంది. యిలాగ యేదో పని కల్పించుకుని వూరు పట్టుకు తిరుగుతోందని నాన్నగారి అభియోగం. అన్నీ వండి పెట్టే వెడుతున్నాను కదా అని అమ్మ అంటుంది. “వండి పడేస్తే చాలా..నేనొక్కణ్ణి యెలా వుండగలననుకున్నావ్?” అని నాన్నగారి ప్రశ్న. “కాసేపే కదా వెడుతున్నాను. మీరు కూడా మీ కాలక్షేపమేదో చూసుకోండి..” అని అమ్మ జవాబు. నాకైతే అంతా అయోమయంగా అనిపించింది. యిన్నాళ్ళు లేని వ్యాపకాలు అరవయ్యేళ్ళు వచ్చేక యిప్పుడు అమ్మ యెందుకు కల్పించుకున్నట్టు? హాయిగా యిద్దరూ వేళకింత వండుకుని, తిని, ఒకరికొకరుగా వుండక లేనిపోని గొడవలు కోరి తెచ్చుకోవడమెందుకు? ఈ నాలుగురోజుల్లోను ఈ మాట అమ్మని అడుగుదామని చాలా ప్రయత్నించాను కానీ అడగలేకపోయాను.
  నా ఆలోచనల్లో వుండిపోయి ట్రైన్ యెప్పుడు బయల్దేరిందో కూడా గమనించనేలేదు. టీసీ వచ్చి టికెట్ అడిగేటప్పటికి మళ్ళీ ఈ లోకంలో కొచ్చాను.  టీసీకి టికెట్ చూపించి మళ్ళీ దానిని బేగ్‍లో పెట్టుకుంటుంటే అందులో యేవో కాగితాల మడతల్లాంటివి కనిపించాయి. ఇవేం కాగితాలు..నేనేం పెట్టలేదే అనుకుంటూ మడతలు విప్పగానే  మొదటి పదమే “అమ్మలూ..” అంటూ అమ్మ చేతివ్రాత. ఒక్కసారి ఒళ్ళు జల్లుమంది. అమ్మ ఉత్తరం అది. అమ్మ ఉత్తరం రాసి నా బేగ్‍లో పెట్టింది. అంత ఉత్తరం రాసి చెప్పవలసిన విషయాలు యేమున్నాయా అన్న ఆతృతతో నా కళ్ళు ఆ అక్షరాల వెంట పరుగెత్తాయి.
  “అమ్మలూ, పిల్లల పరీక్షల ముందు నువ్వు అమ్మనీ నాన్ననీ చూడడానికి యింత ఆతృతగా యెందుకొచ్చావో అర్ధం చేసుకోగలనమ్మా.. నా బంగారుతల్లీ, మామీద నీకున్న అభిమానానికి యెంత సంతోషంగా వుందో చెప్పలేను. నువ్వు నన్ను అడగాలనుకున్న ప్రశ్నలు నీ గొంతులోనే ఆగిపోయాయని తెలుసుకోలేనిదాన్ని కాదు. ఈ వయసులో నాన్నగారిని దగ్గరుండి చూసుకోకుండా నేను చేసే ఘనకార్యాలు నీకు మింగుడు పడలేదు కదూ! అవునమ్మా.. నిజమే.. మీ నాన్నగారికి డెభ్భైయేళ్ళు. నాకు అరవైయేళ్ళు దాటాయి. ఇదివరకంతా నాన్నని నీడలాగా కనిపెట్టుకుని వున్న అమ్మ ఈ పెద్ద వయసులో ఆయనని ఒక్కరినీ వదిలేసి బైట చేస్తున్న రాచకార్యాలకి కారణమేమిటో తెలుసుకోవాలని వుంది కదా తల్లీ. చెపుతాను విను.
 అమ్మలూ, నీకూ తెలుసు.. నిన్నూ, చెల్లెల్నీ యెలా కళ్ళల్లో పెట్టుకుని పెంచానో. మీరు కాలేజీ చదువులు చదువుతున్నప్పుడు కూడా మీ చేత యింట్లో యే ఒక్క పనీ చేయించలేదు సరి కదా.. మీ యిద్దరికీ అన్నం కూడా కలిపి నోట్లో పెట్టేదాన్ని. అలాగ మీకు ఒక్కపనీ నేర్పకుండానే, అందరూ అమ్మలాగే వుంటారని చెపుతూనే మీకు పెళ్ళిళ్ళు చేసి పంపించాను. అలాగ పువ్వుల్లాగ పెరిగిన మీరిద్దరూ పూల కన్న ముళ్ళే యెక్కువగా వున్న ఈ సమాజంలో మీ సౌరభాన్ని నిలబెట్టుకుందుకు  మీరు పడ్డ కష్టం మీకు తెలియనిది కాదు. ఆ భగవంతుని దయవల్ల యిద్దరూ మీమీ కుటుంబాల్లో యిమిడిపోయి మంచిపేరు తెచ్చుకున్నారు. మీరిద్దరూ అన్నీ మీ మీ అనుభవాలమీదే నేర్చుకున్నారు. ఒక ఐదారు సంవత్సరాలు మీరు శ్రమ పడినా మిగిలిన జీవితమంతా మీరు మీకు అనుకూలంగా మలుచుకున్నారు.  కానీ ఒకరిమీద ఒకరం పూర్తిగా ఆధారపడ్డ నాకూ, మీనాన్నగారికీ మా రాబోయే జీవితం గడపడానికి అలాగ అనుభవం మీద నేర్చుకునే టైమ్ యిప్పుడు లేదమ్మా. ఇద్దరం జీవితం చరమాంకానికి వచ్చేసాం.
    అమ్మలూ, నీకు తెలుసు కదా! యింట్లో మీ యిద్దరితో సమానంగా నాన్నగారిని చూసుకునేదాన్ని. పొద్దున్న లేచిందగ్గర్నుంచీ ఆయన తిండితిప్పలూ, అలవాట్లూ, చిరాకులూ అన్నింటినీ ఆయన కూడా ఒక పిల్లాడే అనుకుని నిభాయించుకుని వచ్చేదాన్ని. మీలాగే ఆయనకూడా నామీద పూర్తిగా ఆధారపడిపోయారు. మీరు బైటకి వెళ్ళి నాలుగూ నేర్చుకున్నారేమో కానీ, నాన్నగారు మటుకు మీరు పెళ్ళిళ్ళు చేసుకుని వెళ్ళాక నా మీద ఆధారపడడం మరీ యెక్కువైపోయింది. నాకూ అది ఆనందంగానే అనిపించేది. యెందుకంటే మీ నాన్నగారంటే నాకున్న యిష్టం వల్ల. కానీ, తల్లీ.. ఆరునెల్లక్రితం జరిగిన ఒక సంఘటన నాలో యిదివరకు లేని ఆలోచనను తట్టిలేపింది.
  నీకు మన దయానందం  తెల్సుకదా.. ఆయన భార్య హఠాత్తుగా పోయింది. పాపం దయానందం. భార్య వున్నన్నాళ్ళు మంచినీళ్ళు కూడా ముంచుకుని యెరగడు. పిల్లలు  యెవరి సంసారాలు వాళ్లవి. వాళ్ల దగ్గరికి వచ్చి వుండమన్నా కూడా యిల్లూ, పెన్షనూ వచ్చినన్నాళ్ళు యెవరి దగ్గరికీ వెళ్లలేరు కదా! అలాగ ఒక్కడే వుంటున్నాడు. వంట మాట అలా వుంచు..ఉదయం లేచి కాఫీ పెట్టుకోడం కూడా రాదు. ఎవరిని యేమడగాలో తెలీదు. అది చూసి నాకు ఒక్కసారి భయంలాంటిది వేసింది. అనుకోడానికి యిష్టమున్నా లేకపోయినా  పునర్జన్మ సిధ్ధాంతం నమ్మినవాళ్లం మనం. ఆ భగవంతుడి పిలుపు యెప్పుడోప్పుడు  రాకతప్పదు. అందరం యెప్పుడో అప్పుడు పైకి వెళ్ళవలసినవారమే! యెవరు ముందో యెవరు వెనకో యెవరికి తెలుసు? ఒకవేళ నేను ముందు వెళ్ళిపోతే మీ నాన్నగారికి కంచంలో అన్నం యెవరు వడ్డిస్తారు? టేబిలు మీదున్న గిన్నెల్లో ముందుది వేసుకుని, వెనకది చూసుకోని మీ నాన్నగారి పరిస్థితి యేమిటి? ఆయనకి మంచినీళ్ళు యెవరు అందిస్తారు? మేం లేమా అంటారు మీరిద్దరూ. కానీ, ఆయనింట్లో ఆయనుంటే వున్న గౌరవం మీ యిళ్ళకొచ్చి వుంటే వుండదు కదా! అయినా చిన్నప్పట్నుంచీ యెవరింటికీ వెళ్ళని మనిషి కూతురింట్లో యెలా వుంటారు? మీరు మీ సంసారాలని వదిలి ఆయన దగ్గరకొచ్చి వుండలేరు కదా! యెల్లకాలమూ నేను ఆయన పక్కన వుండలేనని నాన్నగారికి తెలియాలి. చిన్న చిన్న పనులైనా ఆయనంతట ఆయన చేసుకోవడం అలవాటు చేసుకోవాలి. నేను యింట్లో వున్నంతసేపూ మీ నాన్నగారు అలా చెయ్యరు. అందుకనే నేను బైటకి వెళ్ళడం అలవాటు చేసుకున్నాను. కావాలని వ్యాపకాలు పెంచుకున్నాను. ఆయన ఆకలి ఆయనకి తెలియాలనీ, ఎక్కడెక్కడేమున్నాయో చూసుకుని కావలసినవి తీసుకుని తినడం తెలుసుకోవాలనీ అనుకున్నాను. నేను బైటకి వెడితే మధ్యాహ్నం టీ పెట్టుకోవడం యెలాగో చెప్పాను. యివన్నీ చెపుతున్నప్పుడు నాలో నేను యెంత మథనపడ్డానో తెలుసా తల్లీ.. కానీ అంతకన్న దారిలేదు. వంటమనిషిని పెట్టి వండించుకున్నా, లేకపోతే బైటనుంచి భోజనం తెప్పించుకున్నా రేపు నేను వెళ్ళిపోయాక కనీసం టేబిలు మీదున్నవయినా వడ్డించుకు తినే అవకాశముంది. మొన్నమొన్నటివరకూ మీ నాన్నగారు పూర్తిగా నామీద ఆధారపడేవారు. నాకు అదెంత సంతోషంగా అనిపించేదో!  కానీ, దయానందాన్నిచూసాక ఒకవేళ నేను ముందు వెళ్ళిపోతే మీ నాన్నగారి పరిస్థితి యెలా వుంటుందోనని భయపడి యిలా చెయ్యవలసివచ్చింది. ఒక్క విషయం చెప్పనా తల్లీ..మనం ఆడవాళ్ళం.. ప్రతి ప్రసవానికీ మరణం అంచులదాకా వెళ్ళొస్తాం కనుక మన గుండె కొంచెం గట్టిగా వుంటుంది. కానీ, మగవాళ్ళు యెంత పెద్దవాళ్ళైనా పసిపిల్లలేనమ్మా.. వాళ్ళని యెప్పుడూ అమ్మో, భార్యో, కూతురో చూస్తూండాలి.
 అమ్మలూ,  యిదంతా చదువుతుంటే నీకు యింకో ప్రశ్న రావచ్చు. తప్పులేదు.. యెవరు ముందో యెవరు వెనకో యెవరు చెప్పగలరు? ఒకవేళ నేనే ఒంటరిదాన్నయిపోతేనో.. అవును.. ఆడవాళ్ళు వొంటరిగా మిగిలిపోతే వారి బాధ వేరుగా వుంటుంది. అందుకే యెప్పుడూ పట్టించుకోని నేను మీ నాన్నగారిని డబ్బు విషయాలు అడగడం మొదలుపెట్టాను. మన శాంతి తెలుసు కదా.. వాళ్ళమ్మ..పాపం యిలాగే ఒంటరి దయిపోయింది. వాళ్లాయనకి యే బేంక్‍లో యెంత డబ్బుందో ఆవిడకి అస్సలు తెలీదు. పక్కన వున్న ఆవిడకే తెలీకపోతే యెక్కడో ఉద్యోగాల్లో వున్న పిల్లలకి మాత్రం యెలా తెలుస్తుంది? అందుకే మీ నాన్నగారిని ఏ బాంక్‍లో ఎంత డబ్బుందో చెప్పమన్నాను. అలా అడిగానని ఆయనకి కోపం కూడా వచ్చింది. కానీ నా భయం నన్నలా అడిగించింది తల్లీ.
 యిన్ని విషయాలు తెలిసున్నదానివి ఈ నాలుగురోజులూ నాన్నగారితోనే గడపకుండా ఆయన్ని ఒంటరిగా వదిలి బైటకి యెందుకు వెడుతున్నాననుకుంటున్నావేమో.. చెపుతాను విను.. అమ్మలూ, నాకు పెళ్ళయి వచ్చినప్పటినుంచీ మీ నాన్న చుట్టూ తీగలా అల్లుకుపోయాను. ఆయనలేని జీవితాన్ని ఊహించలేని స్థితికి వచ్చేసాను. మీ నాన్న తప్పితే అంత ఆసరా మరింక యెవ్వరూ యివ్వలేరు. అందుకే ఆయన చుట్టూనే ముడులూ, బ్రహ్మముడులూ వేసేసుకున్నాను. కానీ, ఒక్కసారి శాంతివాళ్ళమ్మ పరిస్థితి చూసేసరికి నన్ను వెన్ను మీద యెవరో చరిచినట్లయింది. యిప్పటినుంచీ ఆ ముడులను విప్పుకుని, నా అంతట నేను నిలబడలేకపోతే మూలమే కదిలిపోయి నేలమీదపడి అందరి కాళ్ళకిందా నలిగిపోతాను. అందుకే నా మనసుని నేను గట్టి చేసుకున్నాను. కనీసం పగలు రెండుగంటలైనా మీ నాన్నగారు ఒంటరిగా వుండేలా చెయ్యాలనుకున్న నేను, నాకు కూడా ఈ యిల్లు కాక మరో ఆసరా కావాలనిపించింది.
  తల్లీ, ఒక్క మాట చెప్పనా.. మనిషి బ్రతికున్నన్నాళ్ళు తిండీ, బట్టా కనీసావసరాలు. మన ఆకలికి తిండి తినడం తప్పనిసరి యెల్లాగో అలాగే ఎదుటి మనిషికోసం బట్ట కట్టుకోవాలి. లేకపోతే మనలను పిచ్చివాళ్ళకింద జమకడతారు. కానీ, ఈ రెండింటితోపాటు మనసన్నది కూడా ఒకటుంటుంది కదమ్మా. దానికి సరైన ఆలోచన లేకపోతే అది దెయ్యమై పీక్కు తింటుంది. అందుకని నా మనసుకి తృప్తి కలిగించుకుందుకు నేను ఆ వ్యాపకాలు పెట్టుకున్నాను.
  ఇంకోవిషయం చెప్పనా తల్లీ.. బాల్యం మనకి తెలీకుండానే ఆనందంగా గడిచిపోతుంది. యవ్వనం మనం కావాలని ఆనందిస్తూ గడుపుతాం. మధ్యవయసు సంతోషంగా చేసే బాధ్యతల బరువుతో నడుస్తుంది. యివన్నీ ఆనందంగా స్వీకరిస్తున్న మనం వానప్రస్థాన్ని మటుకు అంతే ఆనందంగా యెందుకు స్వీకరించకూడదు? వార్ధక్యం అంటే భయమెందుకు? అన్నింటికీ ఆ భగవంతుడే వున్నాడనుకుంటూ తామరాకుమీది నీటిబొట్టులా గడపడానికి యెందుకు ప్రయత్నించకూడదూ అన్నదే నా ప్రశ్న. నేను అందుకే డిటాచెడ్ గా వుండడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. ఇలా చెయ్యడం నాకూ చాలా కష్టంగానేవుంది కానీ తప్పదుగా మరీ!..
తల్లీ, పండితులొకరు వానప్రస్థమంటే యేమిటో విడమరిచి చెప్పారు. మనని మనం ఈ సంసారబంధాలకు గట్టిగా కట్టేసుకున్నాం. వానప్రస్థమంటే ఆ బంధాలను వదులుకోవడం కాదుట. గట్టిగా కట్టుకున్నబంధాలు కాస్త వదులవడానికి ఆ కట్టుపైన మరోకట్టు యింకా గట్టిగా కట్టడంట. అప్పుడు ముందు కట్టినకట్టు కాస్త వదులవుతుందన్నమాట. అంటే సంసార బంధాలను కాస్త తగ్గించుకుని, ఆధ్యాత్మికతవైపుకానీ, సామాజిక సమస్యలవైపు కానీ మరో బంధం యేర్పరచుకోవడం. అందుకే నేను నాకున్న పరిథిలో కొన్ని వ్యాపకాలను యేర్పరచుకున్నాను.
  తల్లీ, నువ్వు నన్ను అడగబోయి మానుకున్న ప్రశ్నలకి సమాధానాలు దొరికేయనుకుంటాను. యిప్పుడిదంతా  యింత వివరంగా యెందుకు రాస్తున్నాననుకుంటున్నావేమో..దానికి  ముఖ్యకారణం ఒకటుంది. నేను మీ అక్కచెల్లెళ్ళిద్దరినీ ఒక్క కోరిక కోరుకుంటున్నాను. ఆ భగవంతుడు నన్నొక్కదాన్నీ వుంచితే మీరు ఫోన్ చెయ్యడం కాస్త ఆలస్యమైనా మీ సంసారబాధ్యతలు తెలిసినదాన్ని కనుక అర్ధం చేసుకోగలను. కాని అలా కాకుండా నాకే ఆయన పిలుపు ముందుగా వస్తే కనక మీ నాన్నని వారం, పదిరోజుల కొక్కసారైనా ఫోన్‍లో కాస్త పలకరిస్తూండండి. మీ దగ్గరనుంచి ఫోన్ రావడం నాలుగురోజులు దాటిన దగ్గర్నుంచీ మీరెలా వున్నారోనని ఆయనలో ఆతృత మొదలౌతుంది. అది రోజురోజుకీ పెరిగి మరో నాలుగురోజులయ్యేటప్పటికి యింక అదే ధ్యాసలో పడిపోయి, మీ గురించి లేనిపోనివి ఊహించేసుకుని బెంగ పెట్టేసుకుంటారు. అందుకని నువ్వూ, చెల్లీ కూడా మీ నాన్నకి వారానికోసారి ఫోన్ చేస్తామని ఈ అమ్మకి మాటిస్తారు కదూ...
…. మారిపోయిన మీ అమ్మ..
చేతులమధ్య నలిగిపోతున్నకాగితం  చివర వున్న “అమ్మ” అన్న మాటను చదవడానికి నాకు కళ్ళనిండుగా వున్న నీళ్ళు అడ్డం వచ్చేయి.
 JANUARY 18, 2017 సారంగ-సాహిత్యవారపత్రికవారి సౌజన్యంతో..


Saturday, November 5, 2016

ఉపాయం వుందిగా..



ఉపాయం వుందిగా..

అచ్చంగా తెలుగు సమూహంలో శ్రీమతి మంథా భానుమతిగారు శ్రీ కట్టుపల్లి ప్రసాద్గారి ఆధ్వర్యంలో నిర్వహించిన కథలపోటీలో తృతీయ బహుమతి పొందిన నేను వ్రాసిన కథ..
"ఉపాయం వుందిగా.."


సిరికిం జెప్పడు శంఖ చక్రయుగామున్ చేదోయి సంధింపడు...” అంటూ గజేంద్ర మోక్షంలో పోతనగారు చెప్పినట్టు తనను తానూ పూర్తిగా భగవంతుని శరణాగతి కోరిన వాడిని రక్షించటానికి వైకుంఠంలో ఉన్న మహావిష్ణువు అలాగే పరుగెడుతూ వచ్చేస్తాడు...”
చాగంటి వారి ప్రవచనాలలో లీనమైపోయి వింటున్న పద్మనాభం గారికి, హాల్లోనే మరో మూల కూర్చుని హోమ్ వర్క్ చేసుకుంటున్న మనవాడి శశాంక్ గొంతు టీవీ వాల్యూమ్ ని మించి వినిపించింది.
అబ్బ! తాతయ్యా.... సౌండ్ కాస్త తగ్గిస్తావా? ఇక్కడ నేను డిస్టర్బ్ అవుతున్నాను. ఇంకా బోల్డు హోమ్ వర్క్ ఉంది...” గబుక్కున టీవీ ఆఫ్ చేసేసేరు పద్మనాభం గారు.
బెడ్ రూమ్ లో ఉతికిన బట్టలు మడత పెడుతున్న భార్యని చూసి రాజారావు, “వాడెందుకలా అరుస్తాడు? పెద్దాయన ఫీల్ అవరూ?” అన్నాడు.
పొద్దుటినుంచీ ఏదో ఒక పనిలో అలిసిపోయున్న దమయంతి, “ఆయన పెద్దాయన, వీడు చిన్నవాడు... ఇద్దరిలో ఎవరికీ మటుకు ఏం చెప్పగలం?” అంది.ఇక వాదన పెంచుకుందుకు అది సమయం కాదనుకుంటూ, “రేపు నేను వచ్చేటప్పుడు కరెంట్ బిల్లూ, ఫోన్ బిల్లూ కట్టేస్తాను. నువ్వు వచ్చేటప్పుడు దారే కనుక, అమ్మా నాన్నల మెడికల్ రిపోర్ట్స్ తీసుకొస్తావా?” అనడిగాడు.“అలాగే, అన్నట్టు మీరు వచ్చే దారిలోనే కదా జనరిక్ మందుల షాపులున్నాయి... నాకు కొంచెం పెయిన్ కిల్లర్స్ తెస్తారా, వచ్చేటప్పుడు?” అడిగింది దమయంతి.
...” అంటూ ఆఫీస్ ఫైల్స్ తీసుకోవటానికి హాల్లోకి వెళ్ళిన అతను తల్లిదండ్రులు నెమ్మదిగా మాట్లాడుకోవటం విన్నాడు.
మనం మన ఊరు వెళ్లి ఒక్కళ్ళం ఉండలేమంటారాండీ?” అడుగుతోంది సావిత్రి.“ఏమని వెడతాం చెప్పు? ఉన్న ఇల్లు కూడా అమ్మేసుకుని వచ్చేసాం. ఇప్పుడు వెళ్ళినా అద్దింట్లోనో ఉండాలి...” అంటున్న పద్మనాభం గారి మాటలకి అడ్డు వస్తూ, “ పోనీ, అలాగే ఉందాం... రామం గారింట్లో పక్కన రెండు గదులూ తీసుకుని ఉందాం... మాత్రం ఉండలేమా?” అందావిడ.
ఎలా ఉండగలం? నాకా పెన్షన్ రాదు... మళ్ళీ మన అద్దెకీ, నెల గడవడానికీ వీడే డబ్బు ఎత్తి పంపాలి కదా.. ఏదో అందరం కలిసి ఉంటున్నాం కనుక సర్దుకొస్తున్నాడు కానీ మళ్ళీ మనకి వేరే కాపురం పెట్టి డబ్బు పంపాలంటే పాపం వాడికీ కష్టమే కదా?”
ఏమోనండి... ఇంత వయసొచ్చి, చిన్నపిల్లాడి చేత మీరు మాటనిపించుకుంటుంటే నాకు బాధగా అనిపించి అలా అన్నాను... నిజమేలెండి... పాపం వాడు మటుకు ఎత్తి పంపడం కష్టమే కదా... అయినా మీరు మరీనండి... టీవీ అంత గట్టిగా పెట్టుకోవాలా? చదువుకునే పిల్లాడింట్లో ఉన్నాడని మాత్రం తెలీదూ?” “అలాగేలే... ఏవిటో, వినిపించక అలా పెట్టుకున్నాను. ఇక మీద వాడి హోమ్ వర్క్ అయ్యేకే పెట్టుకుంటాలే టీవీ...”
అమ్మానాన్నల సంభాషణ విన్న రాజారావు మనసు భారమైంది.
ఊళ్ళో ఎప్పుడో తాతల నాటి కూలిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్న ఇంట్లో ఉండేవారు అమ్మా, నాన్నా... కప్పు ఎప్పుడు కూలి తలమీద పడుతుందో అని హడిలిపోయే వారు. మరమ్మతులు చేయించుకునేంత స్తోమత లేదాయె. అందుకే దానిని అమ్మి, వాళ్ళని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చేసేడు. పల్లెటూరూ, పడిపోతున్న ఇల్లూ కనుక దానికి అంత ఎక్కువ డబ్బేమీ రాలేదు. వచ్చిన డబ్బుతో ఫ్లాట్ కి డౌన్ పేమెంట్ కట్టాడు. మిగిలినది నెలనెలా వాయిదాలతో తీరుస్తున్నాడు. తన పరిస్థితులతో వాళ్ళూ, వాళ్ళ సర్దుబాటులతో తామూ కలిసి ఉండక తప్పదు.
ఇందులో ఎవరూ పరాయి వాళ్ళు కాదు. ‘నాకేమి ఒరిగిందీ?’ అనుకునే కంటే, ‘నేనేరకంగా సర్దుకోగలనూ అనుకుంటేనే సంసారం సవ్యంగా నడుస్తుంది. అదృష్టం బాగుండి దమయంతి మంచిదే. అత్తమామలు పనికిరారనే మనిషి కాదు. ఎటొచ్చీ ఆఫీసులో కూడా పని ఎక్కువైనప్పుడు కాస్త విసుక్కుంటుంది. తప్పదు. అందరమూ మనుషులమే... వాళ్ళు పెద్దవాళ్ళు... కాలం గడవక కాలక్షేపం కోసం టీవీ పెట్టుకుంటారు. శశాంక్ చదువుకునే పిల్లాడు... వాడికి ప్రతి నిమిషమూ విలువైనదే... వాడి చదువుకు కూడా అంతరాయం కలగకూడదు కదా! ఎలా సమస్యను పరిష్కరించడం? రాజారావు అన్ని విధాలుగానూ ఆలోచిస్తున్నాడు.
***
భోజనం చేయడానికి డైనింగ్ టేబుల్ వైపు వెళుతున్న రాజారావుకి, దమయంతి మాటలు వినబడ్డాయి.
చూడు నాన్నా, తాతగారికి వినిపించదు కనుక కొంచెం ఎక్కువ సౌండ్ పెట్టుకుంటారు. నువ్వలా ఆయన మీద అరిస్తే డాడీ బాధపడరూ?” కొడుక్కు నచ్చజెబుతోంది.
ఏంటి మామ్, అసలే హోమ్ వర్క్ తెమలక నేను చస్తుంటే, తాతగారు టీవీ అంత సౌండ్ పెడితే నాకేమైనా బుర్రకెక్కాలా వద్దా? ఆఖరికి ఎగ్జామ్స్ లో కూడా ప్రవచనాలే రాసేట్టున్నాను...” చిరాగ్గా అన్నాడు శశాంక్.
భోజనం చేస్తూ, “ సమస్యకి పరిష్కారం లేదా దమ్మూ?” అనడిగాడు రాజారావు.
ఏమో బాబూ, కరవమంటే కప్పకి కోపం, విడవమంటే పాముకు కోపం అన్నట్టుంది. పూట పూటా భాగోతం భరించలేను. ఏం చేస్తారో, ఎలా చేస్తారో నాకు తెలియదు. ఉన్న కొద్దీ వాడు పెద్ద క్లాసుల్లోకి వెడతాడు. ఇంట్లో వాడికి చదువుకుందుకు చోటే లేకుండా పోతోంది. హాల్లో టీవీ సౌండ్ తో వాడెలా చదువుకోగలడు? పైగా ఏడు వాడికి కంప్యూటర్ కూడా కొనాలి. ఎక్కడ పెట్టుకుంటాం? మనక్కావలసినవి మనమెలాగూ మానుకున్నాం. పిల్లాడి చదువు చూసుకోకపోతే ఎలా?” నిష్ఠూరంగానే అన్నా, దమయంతి మాటల్లో సత్యం కనిపించింది రాజారావుకి.
అసలే ఆఫీసులో పనీ, ఇంట్లో గొడవతో చిరాగ్గా ఉన్న దమయంతికి రాత్రి నడుమునొప్పి విపరీతంగా వచేసింది. టాబ్లెట్ వేసుకొని, గదిలో కిటికీ తలుపులన్నీ మూసేసుకొని, భోజనం కూడా చేయలేక పడుకుండిపోయింది. దమయంతి నడుము నొప్పితో నాలుగురోజులకో సారైనా చాలా బాధ పడుతూ ఉంటుంది. పొద్దుట్నించీ గిలక్కాయలా తిరుగుతూ పనులన్నీ చేసుకునే కోడలు ఇలా నడుమునొప్పితో బాధ పడటం చూస్తూంటే సావిత్రికి చాలా బాధగా అనిపించింది. కాసిని పాలు వేడి చేసిద్దామని చూసేటప్పటికి గిన్నెలో పాలు కొంచెమే కనిపించాయి. అవి మర్నాటికి తోడు పెట్టడం కోసం అట్టిపెట్టిన పాలు. తాతా, మనవడు కూడా అన్నంలో పెరుగు బిళ్ళ వేయనిదే భోజనం చేయరు. కాసిని పాలూ ఉన్న గిన్నె చేతిలో పెట్టుకుని, ఒక్క క్షణం చూసి, ‘పోనీలే, రేపు ఉదయం ఆయనకి పెరుగు వెయ్యడం మానేస్తాను...’ అనుకుంటూ గ్లాసులోకి పాలు తీసుకుని, వేడి చేసి, పంచదార కలిపి రాజారావు చేతికిచ్చి దమయంతి చేత తాగించమంది.
రాజారావు తెచ్చిన పాలు చూసి దమయంతి, “ఇప్పుడీ పాలు నాకెందుకండీ? రేపు పెరుగు లేకపోతే ఇబ్బంది అవుతుంది...” అంది.
పోనిద్దూ! రేపు శశాంక్ పెరుగు వేసుకోవడం మానేస్తాడు. ఒక్క పూటకి ఏమీ కాదులే... నువ్వు పాలు తాగు..” అంటూ ఒక విధంగా బలవంతంగానే దమయంతి చేత పాలు తాగించాడు రాజారావు.
రాత్రి జరిగిన గొడవతో నిద్ర సరిగ్గా లేకపోవడంతో ఉదయం లేచేసరికి రాజారావు, దమయంతీ కూడా కాస్త చిరాగ్గానే ఉన్నారు. పొద్దున్నే హడావిడిగా తయారయి శశాంక్ ను స్కూలుకు పంపి ఇద్దరూ ఆఫీసులకి బయలుదేరేరు.
వచ్చేటప్పుడు మరచిపోకుండా నా మందులు తెండి... నొప్పి భరించలేకపోతున్నాను...” అని వెళ్ళేటప్పుడు మళ్ళీ గుర్తు చేసింది దమయంతి. మరో పదినిమిషాలకి దమయంతి కూడా తయారై అత్తగారితో చెప్పి ఆఫీసుకు వెళ్ళిపోయింది.
కొడుకూ, కోడలు ఆఫీసులకీ, మనవడు శశాంక్ స్కూలుకీ వెళ్ళాక, అప్పటిదాకా కాళ్ళూ చేతులూ కట్టేసినట్టు, కదలకుండా పేపరు పుచ్చుకుని గదిలో ఉండిపోయిన పద్మనాభం గారు హాల్లోకి వచ్చి భక్తి టీవీ పెట్టుకుని ప్రవచనాలు వింటూ జరిగినది మర్చిపోడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.
***
సాయంత్రమైంది. అందరూ గూటికి చేరారు. పద్మనాభం గారు మళ్ళీ తమ గదిలోకి దూరిపోయి, పొద్దున్న చదివిన పేపరే మళ్ళీ చదవడంలో మునిగిపోయారు.
ఇంటికి వచ్చిన రాజారావు తను వస్తూ తెచ్చినవన్నీ, డైనింగ్ టేబుల్ మీద పెట్టి, కాళ్ళూ చేతులూ కడుక్కు రావడానికి వెళ్ళాడు. అవన్నీ విడదీసి ఎక్కడివక్కడ సర్దుతున్న దమయంతి అందుల పాకెట్ తీసి చూసింది.
ఇదేమిటండీ, పెయిన్ కిల్లర్ ఒక్కటే తెచ్చారు? జెంటాక్ తేలేదేం? ఆంటాసిడ్ వేసుకోకుండా పెయిన్ కిల్లర్ ఒక్కటే వేసుకుంటే సైడ్ ఎఫెక్ట్ కి కడుపులో మండిపోతుంది కదా?” నిలదీసింది భర్తని.
అరెరే... పెయిన్ కిల్లర్ ఒక్కటే చాలనుకున్నాను...” భర్త జవాబుకు తల కొట్టుకుంది దమయంతి.
నడుము నొప్పి తగ్గటానికి పెయిన్ కిల్లర్. కానీ పెయిన్ కిల్లర్ కి సైడ్ ఎఫెక్ట్ ఉంది. అదేమిటంటే కడుపులో మంట. సైడ్ ఎఫెక్ట్ తగ్గించుకోవాలంటే ఆంటాసిడ్ వేసుకోవాలి...” విడమరచి చెప్పింది.
అంటే, ప్రతీ సమస్యకీ ఒక పరిష్కారం ఉన్నట్టే పరిష్కారానికి ఒక సైడ్ ఎఫెక్ట్ కూడా ఉంటుందన్నమాట!” ఆలోచిస్తున్నట్టు అన్నాడు రాజారావు.
మాత్రం దానికి అంత ఆలోచన ఎందుకో...”
దమయంతిని చేయిపట్టి అక్కడున్న కుర్చీలో కూర్చోబెట్టి చెప్పాడు, రాజారావు.
అంటే, తల్లిదండ్రులు వృద్ధులైపోయి, ఒంటరిగా ఉండలేకపోవడం సమస్య అయితే, వాళ్ళని కొడుకు తీసుకొచ్చి ఇంట్లో పెట్టుకోవడం దానికి పరిష్కారం. కానీ మూడుతరాలు ఒకే ఇంట్లో ఉండాల్సివచ్చినప్పుడు పరిష్కారానికి కొన్ని సైడ్ ఎఫెక్ట్స్ ఉంటాయి. అవే మనం రోజూ అనుభవించే ప్రాక్టికల్ ప్రాబ్లెమ్స్...”
అర్థం కానట్టు చూసింది దమయంతి.
దమ్మూ, అమ్మానాన్నలు మనింట్లో ఉండటం మనం సమస్యగా అనుకోకూడదు. అది సమస్య కాదు కానీ, ప్రస్తుతానికి సమస్యగానే అనుకుందాం. అమ్మా నాన్నా మనతోనే ఉండాలి, ఉంటారు కూడా.. దానికి నీక్కూడా విధమైన అభ్యంతరం లేదని నాకూ తెలుసు. కానీ చదువుకుంటున్న పిల్లాడి దృష్ట్యా చూస్తే వాళ్లిక్కడ ఉండడం వాళ్ళ కొన్ని ప్రాక్టికల్ ప్రాబ్లెమ్స్ వస్తున్నాయి. వాటిని మనం ఫేస్ చేయకతప్పదు. కానీ ఇప్పుడు నువ్వు పెయిన్ కిల్లర్ వేసుకుంటే వచ్చే సైడ్ ఎఫెక్ట్ కి అది రాకుండా ఎలా ఆంటాసిడ్ వేసుకుంటున్నావో అలాగే మనం కూడా వాళ్లుండడం వాళ్ళ వచ్చే సమస్యకి ఆంటాసిడ్ వేద్దాం.”
ఎలా?” కుతూహలంగా అడిగింది దమయంతి.
మనది టూ బెడ్ రూమ్ ఫ్లాట్ కదా! సౌకర్యంగా ఉంటుందని, పెద్ద అటాచ్డ్ బాత్ ఉన్నది అమ్మానాన్నలకిచ్చి, మనం చిన్నదానిలో ఉంటున్నాం. ఇన్నాళ్ళూ శశాంక్ చిన్నవాడు కనుక నడచిపోయింది. ఇప్పుడు వాడూ, వాడు చదివే క్లాసూ కూడా పెరుగుతున్నాయి. ఇకపై వాడికి చదువుకునేందుకు ఒక రూమ్ కావాలి. అందుకని మనం మనింట్లో చిన్న చిన్న మార్పులు చేసుకుంటే ఇక గొడవలేం ఉండవు...”
ఏం మార్పులు?”
మనది డ్రాయింగ్ కమ్ డైనింగ్ రూమ్ పొడుగ్గా ఉంది కదా... దాన్ని ఒక్క సోఫాలు పట్టేంతవరకే ఉంచి, అక్కడినుంచి డైనింగ్ వరకూ ఒక్క సన్నని పాసేజ్ మటుకే ఉంచి ఒక పక్కకి పార్టిషన్ పెట్టేద్దాం. అది శశాంక్ కి స్టడీ రూమ్ అవుతుంది. కిటికీ పక్కకి రైటింగ్ టేబుల్ వేస్తే, పక్క గోడకి కంప్యూటర్ సెట్ చెయ్యొచ్చు. పక్క బాల్కనీలో మరో బాత్ రూమ్ కట్టిద్దాం. చిన్నదైనా ఫర్వాలేదు. టీవీని అమ్మా వాళ్ళ రూము లోకి షిఫ్ట్ చేద్దాం. మనకి ఎటూ చూడడానికి టైముండదు. ఎప్పుడైనా చూడాలంటే అక్కడే కూర్చుని చూద్దాం. ఇంకోటీ, అంతే ముఖ్యమైనది ఏమిటంటే, నాన్నగారికి టీవీకి కనెక్ట్ చేసే ఒక హెడ్ ఫోన్ సెట్ కొనివ్వడం. అవి చెవిలో పెట్టుకుని, ఆయన టీవీలో, ఛానెల్ ఎంత సౌండ్ పెట్టుకుని చూసినా పక్కవాళ్ళకి కూడా వినిపించదు. శశాంక్ కి అసలు డిస్ట్రబెన్స్ ఉండదు... ఏమంటావ్?”
మరి డబ్బు?” చాలా ముఖ్యమైన ప్రశ్న అడిగింది దమయంతి.
మా ఆఫీసులో ఉన్న కోపరేటివ్ సొసైటీ లో రెండేళ్ళ క్రితం తీసుకున్న లోన్ ఈనెలతో తీరిపోయింది. వచ్చేనెలలో మళ్ళీ తీసుకుంటాను. ఏముందీ? ఇంకో రెండేళ్ళు లోన్ కట్టుకుంటాం.. అంతే...”
కళ్ళు విప్పార్చుకుని రాజారావుని చూసింది దమయంతి.
సమస్య ఇంత సులువుగా తీరుతుందనుకోలేదండీ... రోజూ అటు పెద్దవాళ్ళని ఏమీ అనలేక, ఇటు పిల్లవాడికి నచ్చజెప్ప లేక నన్ను నేను తిట్టుకుంటూ, మిమ్మల్ని విసుక్కునే దాన్ని. మీరన్నట్టు నొప్పి వస్తే పెయిన్ కిల్లర్ వేసుకునే ముందు ఆంటాసిడ్ వేసుకున్నట్టే, సమస్య వస్తే పరిష్కారం చూసే ముందు అది అందరికీ ఆమోద యోగ్యమైనదైతే అంతా సుఖాంతమే కదండీ...” మెరుస్తున్న కళ్ళతో అంది.
, సుఖాంతమే... ఎందుకంటే, ఇదంతా నువ్వు అర్థం చేసుకున్నావు చూడు... అందుకూ సుఖాంతం...” అన్నాడు మనస్ఫూర్తిగా రాజారావు.
***
--------------------------------------------------------------------