Pages

Wednesday, August 9, 2017

మా వదిన మంచితనం- నా మెతకతనం.


2017, ఆగస్టునెల, మాలిక పత్రికలో వచ్చిన వదినగారి కథ..

http://maalika.org/magazine/2017/08/01/%E0%B0%AE%E0%B0%BE-%E0%B0%B5%E0%B0%A6%E0%B0%BF%E0%B0%A8-%E0%B0%AE%E0%B0%82%E0%B0%9A%E0%B0%BF%E0%B0%A4%E0%B0%A8%E0%B0%82-%E0%B0%A8%E0%B0%BE-%E0%B0%AE%E0%B1%86%E0%B0%A4%E0%B0%95%E0%B0%A4%E0%B0%A8/


మా వదిన మంచితనం- నా మెతకతనం.

      
 నవంబరు 8 మన ప్రథానమంత్రి నరేంద్రమోడీగారు రాత్రి యెనిమిదిగంటలకి మొత్తం ప్రపంచమే ఉలిక్కిపడేలా. 500, 1000 రూపాయిలనోట్లు ఆరాత్రి పన్నెండుగంటలనుంచీ చెల్లుబడి కావంటూ ఒక ప్రకటన చేసారు. అది వినగానే ప్రపంచం మాట దేవుడెరుగు.. నా గుండెల్లో రైళ్ళు పరిగెత్తాయి. సంగతి కూడా అలాంటిదే మరి..
అసలే నాది ముక్కుసూటిగా వ్యవహరించే స్వభావం. బీరువాలో డబ్బుంటే ఖర్చుపెట్టుకోవడం, లేకపోతే మాట్లాడకుండా వూరుకోవడం తప్ప చాటూమాటూ తెలీనిదాన్ని. అలాంటిదానికి నాకు మా వదిన బ్రైన్ వాష్ చేసేసి, పిల్లలున్నప్పుడు యేవేవో అవసరాలుంటూంటాయి కనుక భర్తకి తెలీకుండా కొంత డబ్బైనా పక్కన పెట్టుకోవడం ఆడవాళ్ళందరి ప్రథమ కర్తవ్యం అని హితబోధ చేసిందివదిన చెప్పిన మాటలు నామీద యెంత ప్రభావం చూపెట్టాయంటే అప్పటివరకూ దాపరికం అంటే యెరుగని నేను మా యింట్లోవాళ్ళకి తెలీకుండా యేడాదినుంచీ కొంత సొమ్ము పక్కకి పెడుతుంటే అది మొన్న దసరాల టైమ్ కి మూడువేలైంది. నాకేమిటో మనసుకి చాలా ధైర్య మొచ్చినట్టు అనిపించేసి, అలాంటి చక్కటి సలహా యిచ్చినందుకు మా వదినకి బోలెడు కృతజ్ఞతలు చెప్పేసుకున్నానుఅందుకు వదిన నన్ను పిచ్చిదాన్ని చూసినట్టు చూసి, అది చాలా తక్కువ మొత్తమనీ, యేటినుంచీ యింకాస్త యెక్కువగా వెనకేయమనీ అంటూ యెలా వెనకేయాలో సలహాలు కూడా యిచ్చింది. నేను ఇంకా నెమ్మదిగా సలహాలు పాటిద్దామా వద్దా అనుకుంటూండగానే యిలా మోడీగారు నోట్లు సరైన లెక్క చూపించకపోతే చెల్లవని ప్రకటించేసేరు. నా గుండెల్లో రాయి పడింది. ఇలా డబ్బులు దాచానని యింట్లో చెపితే అప్పటిదాకా నన్ను నమ్మినవాళ్ళు యెక్కడ నన్ను దొంగలా చూస్తారోనని బెంగ. చెప్పకపోతే డబ్బంతా చిత్తుకాగితాలయిపోతాయేమోనని భయం. ముందు నుయ్యి వెనక గొయ్యిలాగైంది నా పరిస్థితి. ఇంకేం చేస్తానూ.. “త్వమేవ శరణంఅంటూ వదిన వైపు ఆర్తిగా చూసాను. వదిన అభయహస్తం యిచ్చింది. నోట్లు మార్చి పెడతాననీ, మా యింట్లోవాళ్ల ముందు అబధ్ధాలాడి డబ్బు దాచినట్టు బైటకి తెలీకుండా మానేజ్ చేస్తాననీ, మర్నాడు పొద్దున్నే డబ్బు తీసుకుని రమ్మనీ చెప్పింది. అంతకన్న గత్యంతరం నాకు కనిపించలేదు. ఎందుకంటే నేను వెళ్ళి బ్యాంకులముందు పూటలకి పూటలు క్యూలో నిలబడలేకపోవడం మాట అటుంచితే అసలు నా దగ్గర యిలా బ్లాక్ మనీ వున్నట్టు యింట్లోవాళ్ళకి తెలీడం నాకు అస్సలు యిష్టం లేదు. అందుకనే మర్నాడు పొద్దున్నే వదిన యేదో నోము నోచుకుంటోందనీ, వాయినం అందుకుందుకు రమ్మందనీ యింట్లో చెప్పి, బ్లాక్ మనీ తీసుకుని అన్నయ్యింటికి వచ్చాను.
  వదిన నన్ను సాదరంగా ఆహ్వానించింది. అన్నయ్యకి యిద్దరు ముగ్గురు బ్యాంక్ ఆఫీసర్లు తెలుసనీ, మనం వెళ్ళక్కరలేకుండా 500, 1000నోట్లు తీసుకుని వందనోట్లు యిస్తారనీ చెప్పింది. నాకు చాలా ధైర్యం వచ్చేసింది. ఆపదలో ఆదుకున్న వదిన వంక భక్తురాలిలా చూసాను. ఇంతలో ఆఫీసుకి వెళ్ళడానికి అన్నయ్య తయారై వచ్చాడు. “ఏంటి చెల్లాయ్ సంగతులూ..” అంటూ. “అంతా విని మళ్ళీ అడుగుతారేవిటండీ. పాపం మీ బావగారు పైసా యివ్వడానికి పది కారణాలడుగుతున్నారని, యింట్లో వాడడానికి యిచ్చిన డబ్బులో కాస్త పక్కకి పెట్టిందిట మీ చెల్లెలు. అదికూడా పిల్లలున్నారు కదా.. యెప్పుడే అవసరం వస్తుందో ననే తప్పితే తనకోసమా యేమైనానా.. కానీ నిన్న మోడీగారి ప్రకటనతో డబ్బులు యెలా మార్చుకోవాలో తెలీక బాధపడుతుంటే నేనే మనింటికి రమ్మన్నాను. మీకు యిద్దరు ముగ్గురు బ్యాంక్ ఆఫీసర్లు తెల్సుకదా.. పాపం స్వర్ణ క్యూలో యెక్కడ నిలబడగలదూ.. మీరు కాస్త నోట్లు మార్పించెయ్యండి.. “ అంది.
   “ దానికేం భాగ్యం.. ఏం చెల్లాయ్.. బావగారు మరీ అంత పిసినారా యేంటీ. అయినా యింట్లో భార్యని అలా పరాయిదానిలా చూస్తే యెలా?” అన్న అన్నయ్య మాటలకి నా మనసు చివుక్కుమంది. నా మాయదారి దాపరికం కాదు కానీ దేవుడిలాంటి మా ఆయనకి చెడ్డపేరు తెచ్చానా అని క్షణం అనిపించింది. ఇంతలో వదిన అందుకునిఅవన్నీ యిప్పుడెందుకు లెండి.. యేది స్వర్ణా డబ్బూ..” అంటూ చెయ్యి చాచింది. మాట్లాడకుండా బేగ్ లోంచి తీసి వదిన కుడిచేతిలో మూడువేలూ పెట్టేను. “ఎంతుందేమిటీ?” అన్నాడు అన్నయ్య చెయ్యి చాస్తూ.. వదిన యెప్పుడు తన యెడం చేతిలోంచి డబ్బు కట్టలు కుడిచేతిలోకి మార్చుకుందో తెలీదుకానీ, “ముఫ్ఫైమూడు వేలు..” అంటూ నేనిచ్చిన డబ్బుతోపాటు, తనది కూడా కలిపేసి అన్నయ్య చేతిలో పెట్టేసింది. నేను నిర్ఘాంతపోయేను. అంటే నావి మూడువేలూ, వదినవి ముఫ్ఫైవేలూనా..మొత్తం నా డబ్బే అనే అభిప్రాయం పెట్టేస్తోందా అన్నయ్యలో.. అయ్యయ్యో.. ఛీ ఛీ.. అన్నయ్యముందు యెంత సిగ్గుచేటు..విషయం అర్ధమయి నేను నోరు విప్పే లోపలే అన్నయ్య వెళ్ళిపోయేడు. నాకు కోపం ఉబికుబికి వచ్చేసింది. “ఇదేంటి వదినా.. నేను మూడు వేలే కదా ఇచ్చేను. ముఫ్ఫైవేలు కూడా నావే అనెందుకు చెప్పేవూ?” అడిగేసేను ఉక్రోషంగా..
కూల్..స్వర్ణా.. డబ్బు మార్చేటప్పుడు మూడు వేలైతేనేం ముఫ్ఫైవేలైతేనేం.. అయినా ఇప్పుడు నేను నా డబ్బులు మార్చుకుందుకు మా అన్నయ్య దగ్గరికి వైజాగ్ వెళ్ళలేనుగా.. అందుకే మీ అన్నయ్యకే యిచ్చేసేను.. “ అంది.
అంటే వదిన యెంత తెలివిగా తన బ్లాక్ మనీని వైట్ చేసుకుందో అనుకుంటూ పైకి నోరు మెదపలేని నా మెతకతనానికి నన్ను నేను తిట్టుకున్నాను.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"మందాకిని" త్రై మాసికపత్రిక సౌజన్యంతో.. 





Tuesday, July 25, 2017

శోభన్‍బాబు - జీవితచరిత్ర





నేను నిన్ననే శ్రీ ఆకెళ్ళ రాఘవేంద్రగారు వ్రాసిన “శోభన్ బాబు - జీవిత చరిత్ర” చదివాను. దానికి టాగ్లైన్ “పరుగు ఆపడం ఓ కళ..” 360 పేజీల పుస్తకాన్ని మొదలుపెట్టినదానిని ఆపకుండా చదివేసానంటే ఆ పుస్తకం ఎంత బాగుందో అర్ధమైపోతుంది.
ఏ పుస్తకం యెందుకు చదవాలీ అని తెలుసుకోవాలనుకున్నవాళ్ళకు శ్రీ ఆకెళ్ళ రాఘవేంద్రగారు తెలియకుండా వుండరు. విద్యార్థులను విజయంవైపు నడిపించడానికి ప్రేరణ కలిగించే ఆయన ఉపన్యాసాలు, ఏ పుస్తకం యెందుకు చదవాలో చెపుతూ ఆయన యిచ్చిన వీడియోలూ యూ ట్యూబ్ లో చాలా చూసాను నేను. అందుకే ఈమధ్య లైబ్రరీకి వెళ్ళినప్పుడు ఆయన వ్రాసిన “శోభన్బాబు-జీవితచరిత్ర” కనపడగానే వెంటనే తీసుకుని చదవడం మొదలుపెట్టాను. అందాలనటుడు అయిన శోభన్బాబు మంచి వ్యక్తిత్వం గల మనిషి కూడానని విన్నందువల్ల ఆ విషయం తెలుసుకుందామనుకోడం ఒక కారణం అయితే, ప్రతి పుస్తకాన్నీ మంచి తర్కంతో ముడిపెడుతూ, పుస్తకం రచయిత గురించీ, పుస్తకంలోని విషయాల గురించీ అత్యంత ఆసక్తిదాయకంగా చెప్పే ఆకెళ్ల రాఘవేంద్రగారు వ్రాసిన పుస్తకం చదవాలనే ఆసక్తి మరో కారణం.
మామూలుగా యెవరి జీవితచరిత్రలువాళ్ళే రాసుకుంటారు. లేదా వాళ్ళు బ్రతికుండగానే పర్యవేక్షించుకుంటూ మరొకరిచేత వ్రాయించుకుంటారు. కానీ ఈ పుస్తకం అలాకాదు. శోభన్బాబు మరణించాక ఆయన అభిమానులు తండోపతండాలుగా చెన్నైకి వెళ్ళారు. అశృతప్త నయనాలతో ఆ మహా నటుడికి వీడ్కోలిచ్చారు. ఎప్పుడూ యే సినిమా ఉత్సవానికీ హాజరవని, అభిమానసంఘాలను అంతగా ఉత్సాహపరచని శోభన్బాబుకి ఆయన చనిపోయినప్పుడు అంతమంది అభిమానులు రావడం ఈ రచయితకు విడ్డూరంగా తోచింది.
ఏముంది శోభన్బాబులో.. అందమా? అభినయమా? ఆదర్శమా? వ్యక్తిత్వమా? ఏ ఆకర్షణశక్తి ఇంతమందిని కట్టిపడేసి వుంటుందనే ఆలోచన వచ్చిన రచయిత రాఘవేంద్రగారు శోభన్బాబు జీవితాన్ని పరిశీలించి, ఆయనలో ఒక ఆదర్శనీయ వ్యక్తిత్వం వుందని తోచి ఈ పుస్తకం వ్రాసారు. పుస్తకం వ్రాయడంకోసం వివరాలు సేకరించడం ఒక పెద్ద పని. రచయిత అన్ని రంగాలనుంచీ వివరాలు సేకరించడం ఒక యెత్తయితే శోభన్బాబు వ్రాసినట్లు వ్రాయడం మరో యెత్తు. అది ఈ పుస్తకానికి ఎంతో అందాన్నీ, హుందాతనాన్నీ, నిండుతనాన్నీ యిచ్చింది. ఈ రచనను ఒక soliloquy పధ్ధతిలో వ్రాసానని రచయితే ముందుమాటలో చెప్పారు.
శోభన్బాబు స్వతహాగా అంతర్ముఖి. లా చదవడానికంటూ చెన్నైలో భార్యతో కాపురం పెట్టి, నటనమీద అభిలాష తో స్టూడియోలచుట్టూ తిరిగే రోజుల్నించి, ఆ రంగంలో తనకంటూ ఒక ఇమేజ్ యేర్పరుచుకోవడమే కాకుండా, వృత్తికీ, కుటుంబానికీ కూడా సమయాన్ని సరిగ్గా విభజించుకున్న మనిషాయన. జీవితంలో దేనినైన సాధించాలంటే పరుగు పెట్టడం తప్పనిసరి. కానీ ఆ పరుగు యెక్కడ ఆపాలో చాలామందికి తెలీదు. ఆ విషయం తెలుసుకుని, అందాలనటుడుగానే తన అభిమానుల గుండెల్లో నిలిచిపోయిన నటుడు శోభన్బాబు.
ఈ పుస్తకం చదువుతుంటే మెరుపువెలుగుల సినీ ప్రపంచంలో శోభన్బాబు నిలదొక్కుకుందుకు పడ్ద శ్రమ, నిలబడ్డాక దానిని నిలుపుకుకుందుకు పడ్ద తపన, మధ్యలో సినిమాలు ఫ్లాపయినప్పుడు పడిన మనోవేదన, తర్వాత వరస విజయాలతో ఆయన అందుకున్న అవార్డులు అన్నీ మన కళ్ళముందు శోభన్బాబు చెపుతున్నట్లే వుంటుంది.
చిన్నప్పుడెప్పుడో “కళ కళకోసమా?” అన్న నవల చదివాను. అందులో నాట్యం మీదున్న అభిమానం కొద్దీ కథానాయిక తన వ్యక్తిగత జీవతాన్ని వదులుకుంటుంది. అలాగే చాలామంది మంచి కళాకారులయ్యుండి కూడా వారిలోని ప్రతిభను వారిలోనే తొక్కిపట్టుకుని, బ్రతుకుతెరువుకోసం వారి మనసుకు నచ్చని ఉద్యోగాలు చేస్తూ జీవితాన్ని వెళ్ళదీసేస్తుంటారు. కానీ శోభన్బాబు యెంతో ప్రతిభావంతంగా తనకి యిష్టమైన నటననే వృత్తిగా స్వీకరించినా కూడా అది తన వ్యక్తిగత జీవితానికి యెటువంటి భంగమూ కలగకుండా తన కుటుంబానికి కూడా అంత ప్రాధాన్యాన్నీ యిచ్చాడు. ఇది చాలా గొప్ప విషయం. సినిమా ఫీల్డంటే ఏదో పొద్దున్న పదిగంటలకి వెళ్ళి, సాయంత్రం అయిదింటికి యింటికొచ్చేసేది కాదు. అక్కడ పనంటే మామూలుగా శారీరకంగా చేయడం కాదు. ప్రతి పాత్ర పోషించడానికీ యెన్నో రకాలైన మానసిక ఒత్తిళ్ళను తట్టుకోవలసుంటుంది. ఒకచోట పగలబడి నవ్వితే, మరోచోట భోరుమని యేడ్వవలసిన పరిస్థితి. అవన్నీ నటుడు అనుభవించి, ప్రేక్షకులని మెప్పించాలి. అటువంటి పాత్రలకి న్యాయం చేస్తూ, తన కుటుంబం తన మీదే ఆధారపడివుందన్న నిజాన్ని (అప్పట్లో చాలామంది నటులకు తెలియని నిజాన్ని) తెలుసుకున్న మనిషి శోభన్బాబు.
నేనూ- నా కథానాయికలూ అన్న చాప్టర్ లో ఆయనతో నటించిన కథానాయికల గురించి అప్పటి పత్రికలో వచ్చిన వ్యాసాలను ప్రచురించారు. ప్రతి ఒక్క కథానాయిక గురించీ శోభన్బాబు చాలా చక్కగా చెప్పారు.
ఒక హీరోగా సినిమారంగంలో నిలదొక్కుకుని, హీరోలాగే ఆ రంగం నుంచి నిష్క్రమించిన ఆకెళ్ళ రాఘవేంద్రగారు వ్రాసిన శోభన్ బాబు జీవితచరిత్ర పుస్తకం, అరుదైన ఫొటోలతో చాలా బాగుంది. నాకు చాలా నచ్చింది.

Monday, July 24, 2017

కె.రామలక్ష్మిగారి "అద్దం" కథల సంపుటి..


కె.రామలక్ష్మిగారి “అద్దం” కథలసంపుటి..



కె. రామలక్ష్మిగారి కథలసంపుటి “అద్దం” చదవడం ఇప్పుడే పూర్తి చేసాను. నేను పుస్తకాలు విపరీతంగా చదివే రోజుల్లో చాలా ఇష్టపడి చదివే రచయిత(త్రు)లలో ఈవిడ కూడా ఒకరు. ముఖ్యంగా ఈవిడ సృష్టించిన పార్వతీ, కృష్ణమూర్తిల పాత్రలంటే ఎంతిష్టమో చెప్పలేను. 2009లో ప్రచురించబడిన, 278 పేజీలున్న ఈ “అద్దం” పుస్తకంలో 28 కథలు ఉన్నాయి. ఏ కథ ప్రాముఖ్యత ఆ కథదే.  చెప్పదలచుకున్న విషయాన్ని సూటిగా, సరళమైన భాషలో, పాఠకుల గుండెల్లోకి విషయం వెళ్ళిపోయేలా చెప్పడం రామలక్ష్మిగారి ప్రత్యేకత.
 పుస్తకానికి పెట్టినపేరు “అద్దం” కథపైనే శ్రీ బాపుగారు ముఖచిత్రం వేసారు. ఆయన బొమ్మల గురించి వేరే చెప్పక్కర్లేదుగా..
  వస్తు వైవిధ్యం వున్న ఈ కథల్లో అసలు కథల్లో వుండవల్సిన క్లుప్తత, గాఢత, సంఘర్షణ, అనుభూతి లాంటివన్నీ అడుగడుగునా కనిపిస్తుంటాయి. ముఖ్యంగా “అద్దం” కథలో ఆఖరి వాక్యాలు “పోవడం మంచిదైంది కదా!” అన్న వాక్యాలు చదువుతుంటే కళ్ళనీరు గిర్రున తిరగక మానదు.
“నిజం కంటే సాక్ష్యం ముఖ్యం” కథలో కొడుకుని భర్త చంపుతుంటే ప్రత్యక్షంగా చూసిన తల్లి మాట కోర్టులో చెల్లదుట. ఆమె కేవలం ఆ కేసులో పార్టీయేనట. సాక్ష్యం కాదట…అంటూ ఆ తండ్రిని మనసు స్థిరంలేనివాడిలా శిక్ష వెయ్యకుండా వదిలేసిన కోర్టు పధ్ధతులను గురించి చదువుతుంటే మనసు మండిపోతుంది.

“హృదయంలేని పట్నం” కథలో ప్రస్తుతం పట్నవాసాల్లో తన గొడవే తప్ప యెదుటివాడు చచ్చినా సరే పట్టించుకోకపోవడం అన్న ధోరణి యెక్కువవుతోందనుకుంటాము కానీ రామలక్ష్మిగారు ఆరోజుల్లోనే ఆ కథ వ్రాసేసారు. ఉదయమనగా ఆస్పత్రి ముందు రోడ్డు మీద పడున్న శవాన్ని ఎంతమందో చూస్తూ కూడా పట్టించుకోరు. ఆఖరికి చీకటి పడుతుండగా ఆ శవం మార్చ్యురీకి తరలిస్తారు. ఓ ధర్మదాత ఆ శవంపై కప్పిన ఆచ్ఛాదన, ఆ శవాన్ని డ్రాయర్ లో తోసే బాయ్ తలకి మారుతుంది..అన్న వాక్యాలు చదువుతుంటే మనసు నీరు కారిపోతుంది.
“అందమైన పొరుగు” కథలో భర్త పక్కింటామెను మెచ్చుకుంటే భార్య పడే తపన చాలా హృద్యంగా చెప్పారు.
 అన్ని కథలూ ఇలా మనసుని తట్టి లేపేవే. దిగ్గజాల్లాంటి సాహితీపరులతో సన్నిహితంగా మెలిగే రామలక్ష్మిగారు వారి దగ్గర విలువలున్న కథలు వ్రాయాలని తెలుసుకున్నానని చెప్పారు. “విలువ” అన్న మాటకి నిర్వచనం ఏమిటని రామలక్ష్మిగారు బైరాగిని అడిగితే ఆయన ఇచ్చిన సమాధానం ఇలా వుంది.” కొన్నాళ్ళ తర్వాత నువ్వు రాసినవాటికి నువ్వే సిగ్గు పడకుండా వుండగల్గినవి..” అన్న ఆ మాట ఎంత గొప్పదో కదా!. ఈ విషయం రామలక్ష్మిగారు తమ ముందుమాటలో చెప్పారు. అంత విలువలను గుర్తించి రాసిన కథలు కనకే అప్పుడూ, ఇప్పుడూ, ఎప్పుడూ కూడా వాటి విలువ అంత గొప్పగానూ నిలబడింది.
కె.రామలక్ష్మిగారు వారి స్నేహితురాలు శాంతకు అంకితమిచ్చిన ఈ పుస్తకం ఎక్కడైనా లభిస్తే తప్పక చదవండి.