ఆదివారంనాడు ఆడుతూ పాడుతూ...

ఆదివారంనాడు ఆడుతూ పాడుతూ...       

           ఏప్రిల్..22, మధ్యాహ్నం 11గంటలు...

హైదరాబాదులో ఆకాశంలో విద్యుత్ తరంగాలు ఒకదాని నొకటి ఢీకొంటున్నాయి. ఒకదానితో మరొకటి గుసగుసలాడుతున్నాయి. తొందరగా రండి.. శ్రీనగర్ పోవాలి అంటూ ఒకదానినొకటి తొందరపెడుతున్నాయి. "ఎందుకంత తొందర? ఏముందివాళ అక్కడ?" అని ఒక పిల్ల తరంగం పెద్ద తరంగాన్ని అడిగింది.

"ఇవాళ అక్కడ కొందరు మహిళా బ్లాగర్లు కలవబోతున్నారు. వాళ్ళు ఏమేం వండేసుకున్నారో, ఏమేమి చెప్పేసుకుంటున్నారో మనం వినాలి." అంది పెద్ద తరంగం.

"మామూలుగా వాళ్ళు ఏం చేస్తారు?" అడిగింది పిల్ల తరంగం.

తనకి తెలిసినంతవరకూ చెప్పింది పెద్దతరంగం. ఆ మాటలు విని అవి నిజమో కాదో చూద్దామని ఉత్సాహపడింది పిల్ల తరంగం.

అందులోమొదటిది..

వాళ్లందరూ వేలు వేలు ఖరీదు చెసే చీరలుకట్టుకుని, లక్షలు ఖరీదు చేసే నగలు పెట్టుకుని వచ్చి, అక్కడ వాటిగురించే మాట్లాడుకుంటారు.

అబ్బే.. పిల్ల తరంగానికి అలాంటిదేమీ కనిపించలేదు. పెద్దవాళ్ళందరూ చక్కటి చేనేత చీరల్లోనూ, చిన్నవాళ్ళు నిండుగా పంజాబీడ్రెస్సుల్లోనూ వున్నారు.

అక్కడ అన్నిగంటలు కూర్చున్నా ఒక్కసారి కూడా ఎవ్వరి నోటమ్మటా ఒక చీరమాట కాని, నగ మాట కాని రాలేదు.

రెండోది..

ఇంట్లో మగవాళ్లని వదిలేసి, వీళ్ళు ఇక్కడ విందులు చేసుకుంటున్నారు.

అది కూడా కాదనిపించింది ఆ పిల్లతరంగానికి. ఇంట్లోవారికి వండిపెట్టే వచ్చేరు అక్కడికి ఆడవాళ్ళందరూ. ఇంకా చెప్పాలంటే వెడుతూ, వెడుతూ ఇంట్లోవారి కోసం ఇక్కడి స్పెషల్స్ కూడా తీసికెళ్ళేరు.

పెద్దతరంగం మాటలేవీ పిల్ల తరంగానికి నచ్చలేదు. అందుకే ఆ మహిళా బ్లాగర్లను పరిశీలిస్తూ అక్కడే తచ్చాడింది.

మహిళలందరూ వస్తూ వస్తూ ఏదో ఒకటి తెచ్చారు.

"ఇచ్చుటలో వున్న హాయి...

వేరెచ్చటనూ లేనే లేదనీ.."

అన్నట్టు అందరూ ఏదో ఒకటి అందరికీ ఇవ్వడమే...

ఙ్ఞానప్రసూనగారు ఎంచక్కటి కంప్యూటర్ గ్రాఫిక్ రామాయణం పుస్తకాన్ని ఎంతో ప్రేమగా మాలాకి ఇచ్చారు.

జ్యోతి మంచి హిందీపాటలు, ఆపాతమధురాలైన తెలుగుపాటలు రికార్డ్ చేసిన సిడిలు అందరికీ ఇచ్చారు.
స్వాతి న్యూజిలాండ్ నుంచి దిగుమతి చేయబడిన చాక్లెట్ లతో అందరి నోరూ తీపి చేసింది.

ఇంక వంటల ఘుమఘుమలు సరేసరి.. ఎవరిది వారికే సాటి అన్నట్టున్నాయి.

ఒకరినొకరు ఎంతో హుందాగా పరిచయం చేసుకుని జోక్స్ చెప్పుకున్నారు. వాతావరణమంతా ఆహ్లాదకరంగా తయారయింది. అందరి మొహాల్లోనూ సంతోషం, ఉత్సాహం.

  "మిస్ గెట్ టుగెదర్" బిరుదు  వరూధినిని వరించింది. ప్రసూనగారు ఆ బహుమతి ఆవిడకి అందచేసారు.

అన్ని రుచులూ ఆస్వాదిస్తూ విందారగించారు.

ఆపైన సరదాగా గేమ్ ఆడారు. అందులో ఉమాదేవి గెలిచారు.

ఆ బహుమతి శ్రీలలిత ఉమాదేవికి అందచేసారు.

ఆ తర్వాత తంబోలా ఆడారు. ఆ పైన అంత్యాక్షరి వుండనే వుంది.

అఙ్ఞానిని చూస్తున్నట్టు నిర్వికల్పంగా జ్యోతి నవ్వుతూ చూస్తుంటే నేను ఆవేశంగా అంత్యాక్షరి ఆడేసాను.

ఇంతలో తేనీరు వచ్చేసింది. టీ తాగేసి అందరూ "పోదామా.. ఇక పోదామా" అనుకుంటూ ఇళ్ళకు మరలారు.

ఇదంతా చూసిన పిల్లతరంగం "ఎందుకు నవ్వన్నీ అబధ్ధాలు చెప్పేవ్?" అంటూ పెద్దతరంగాన్ని అడిగింది.

"ఏమో.. నాకేం తెలుసూ.. నేనలా అనుకున్నాను" అంటూ పెద్దతరంగం తన ఊహ నిజం కానందుకు బాధపడుతూ శూన్యంలో కలిసిపోయింది.

ఇదీ మహిళా బ్లాగర్ల సమావేశంలో జరిగినది.

సర్వేజనా స్సుఖినో భవంతు..

సర్వ మహిళా బ్లాగర్ల పునః కలయిక ప్రాప్తిరస్తు...

----------------------------------------------------------------------------------------- 

మహిళాదినోత్సవం కబుర్లు..(కాస్త ఆలస్యంగా..)

ప్రతి సంవత్సరం అంతర్జాతీయ మహిళాదినోత్సవానికి మా స్నేహితురాళ్ళం అందరం కలిసి ఏదైనా ప్రోగ్రామ్ వేసుకుంటూంటాం. అలాగే ఈసారి కూడా ఏం చేద్దామా అని అనుకుంటుంటే ఒక ఫ్రెండ్ "అందరూ ఆ రోజు మా ఇంటికి లంచ్ కి వచ్చెయ్యండీ.." అని అపర అన్నపూర్ణలా ప్రకటించేసేరు. ఏంటండీ కథా, కమామీషూ.. మీ.. పుట్టిన్రోజా ..పెళ్ళిరోజా.. అని ఆరా తీస్తే "అబ్బే.. అదేంకాదు.. సరదాగా అందరం కలిసి మా ఇంట్లో భోంచేద్దాం.." అన్నారు. ఎవరెప్పుడు భోజనానికి పిలుస్తారా అని చూసే నాలాంటివాళ్ళం వెంఠనే ఒప్పేసుకున్నాం. కాని కొంతమంది ఫీల్ అయిపోయి "ఎందుకండీ.. ఎప్పట్లాగే అందరం తలోటీ చేసుకుందాం..." అనడం మొదలెట్టేరు. చర్చ ఏం తేలుస్తుందా అని చూస్తుంటే భోజనానికి పిలిచినావిడ "ససేమిరా ఎవ్వళ్ళూ ఏమీ తేవద్దు, అన్నీ ఒంటి చేత్తో నేనే చెసేస్తాను" అని నిర్ధారించేసేరు. ఆ అపర అన్నపూర్ణగారు ఈవిడే.. పేరు రాణీ కల్యాణి.

ఆవిడ చేసిన వంటకాలు కూడా బ్రహ్మాండంగా వున్నాయి. ఇవిగో...

ఇవికాక ఇంకొంతమంది అన్నపూర్ణలు గోంగూర పచ్చడి, అరటికాయ బజ్జీలు లాంటివి చేసి తీసుకొచ్చేరు. (హేవిటో..పిచ్చివాళ్ళు. భోజనానికి పిలిచినప్పుడు నాలాగ చేతులూపుకుంటూ వెళ్ళాలని తెలీదు పాపం) సరే.. మా మహిళలందరం మాకేకదా ఈ రోజు స్వాతంత్ర్యం వచ్చింది అని మహా సంబరపడిపోతూ అంతర్జాతీయ మహిళాదినోత్సవం గురించి కాసేపు మాట్లాడుకున్నాం. తర్వాత ఒక ఫ్రెండ్ దేశంలో శైవక్షేత్రాలెన్ని వున్నాయో ఒక్క నిమిషంలో రాయమన్నారు. ఎవరెక్కువ రాస్తే వాళ్ళకి బహుమతన్నమాట. అలాంటిదే ఇంకో తెలుగుపదాల మీద పరీక్ష. మేమందరం ఆవిడ తెలుగు టీచరు అవకుండా పిల్లల్ని కాపాడినందుకు ఆ దేవుడిని తల్చుకుంటూ అదీ రాసాం. (రెండిట్లొ ఒకదానికి నాకు బహుమతి కూడా వచ్చిందోచ్) తర్వాత అద్భుతమైన విందారగించాం. ఇంటావిడకి కూడా మొహమాటపడకుండా మేమే వడ్డించేం.. ఆ తర్వాత రెండు వన్ మినిట్ గేమ్ లు ఆడాం. అందులో ఒకటి తల మీద కేప్ పెట్టుకుని, దానికి టూత్ బ్రష్ వేలాడదీసి, అది పడిపోకుండా నడవాలన్న మాట. ఇలాగ.. ఇదిగో..ఈవిడకే ఈ ఆటలో బహుమతి వచ్చింది.

అలాగ స్నేహితులమందరం చాలా సంతోషంగా కాలం గడిపి, మూడుగంటలకి ఇంటావిడ ఇచ్చిన టీ తాగి, వచ్చే యేడాది అంతర్జాతీయ మహిళా దినోత్సవం ఎప్పుడొస్తుందా అని ఆలోచించుకుంటూ ఇంటిదారి పట్టేం.. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"ఎంతవారలైనా..."

ఈ మధ్య చిన్నపిల్లలు సరదాగా వేసిన నాటకం ఒకటి చూసేను. వెంటనే చిన్నప్పుడు మేం వేసిన నాటకాలు ఒకటొకటీ గుర్తొచ్చేయి. అందులో ఒక నాటకం "బూర్లెమూకుడు" అని ఉండేది.

ఒక భార్యాభర్తలకి (అంటే ఒక భార్యా, ఒక భర్తా అన్నమాట) బూరెలు తినాలనిపిస్తుంది. కాని వారికి దానికి సరిపడ సరుకులు తెచ్చుకుని వండుకునే స్తోమత వుండదు. కాని వాళ్ళు చాలా తెలివైనవాళ్ళని వాళ్ళ నమ్మకం. అందుకని భర్త పచారీకొట్టుకి వెళ్ళి ఆ కొట్టతనికి ఇప్పుడే ఇంటినుంచి డబ్బు తెచ్చి ఇస్తానని చెప్పి బూరెలు వండడానికి కావల్సిన పప్పు, బెల్లం, నూనె లాంటివి అరువుగా తెస్తాడు.

వాళ్ళింట్లో బూర్లెమూకుడు కూడా వుండదు. భార్య ఇంటావిడ నడిగి ఇప్పుడే ఇచ్చేస్తానని చెప్పి బూర్లెమూకుడు తెస్తుంది. ఇద్దరూ కలిసి ఎంచక్కా తియ్యటి బూరెలు వండుకు తింటారు. ఇద్దరూ పంచుకుని తినడం పూర్తయేసరికి ఆఖరికి ఒక్క బూరె మిగిలిపోతుంది. అది నాకంటే నాకని ఇద్దరూ దెబ్బలాడుకోడం మొదలుపెడతారు.

పచారీ కొట్టులో అరువు ఇవ్వనంటే ఎన్ని రకాల అబధ్ధాలు చెప్పి సరుకులు తీసుకొచ్చేడో భర్త గొప్పగా చెప్పుకుంటాడు. తను అల్లా సరుకులు తేవడం వల్లనే ఆవిడగారు బూరెలు వండగలిగిందనీ, లేకపోతే అసలు బూరెలు ఎక్కణ్ణించి వస్తాయనీ, అందుకని ఆమిగిలిన ఒక్క బూరె తనకే చెందాలనీ గట్టిగా చెప్తాడు.

ఆవిడగారు ఊరుకుంటుందా? తను ఎన్నిరకాల మాయమాటలు చెప్పి ఇంటావిడ దగ్గర్నుంచి బూర్లెమూకుడు తెచ్చిందో చెప్పి, అదే లేకపోతే బూరెలు ఎలా వండుతారని ఎద్దేవా చేస్తూ ఎలాగైనా ఆ మిగిలిన బూరె తనదే అవుతుందని అంతకన్న గట్టిగా చెప్పింది.

ఇద్దరూ కాసేపు నాకంటే నాకని వాదించుకున్నాక ఒక ఒప్పందానికి వస్తారు.

ఆ ఒప్పందం యేంటంటే.. ఎవరయితే ఎక్కువసేపు మాట్లాడకుండా వుంటారో వాళ్లకే ఆ బూరె చెందాలని. ముందర ఎవరైతే మాట్లాడతారో వాళ్ళు ఓడిపోయినట్టేనని నిర్ణయించుకుంటారు. సరే ఇద్దరూ స్టేజి మీద చెరో వైపూ రెండు కుర్చీల్లో నోటి మీద వేలేసుకుని కూర్చుంటారు. (స్కూల్ లో పిల్లల్లాగ).

అప్పుడు మొదలౌతుంది అసలు డ్రామా.

ముందుగా ఇంటావిడ వస్తుంది.

ఇంటావిడ--ఏవమ్మా..ఎక్కడలేని కబుర్లూ వల్లించి మూకుడు తీసికెళ్ళేవ్. పనయ్యేక వెంటనే ఇవ్వాలని చెప్పేనా ...లేదా. అవతల నా వంటకి కావాలి. ఇవ్వకుండా అలా కూర్చున్నావేంటీ?

ఈ కూర్చున్న భార్యగారు నోటి మీద వేలు కూడా తియ్యదు.

ఇంటావిడ-- అదిగో.. అలా విగ్రహంలా కూచుంటే ఎలా? నా మూకుడు నాకియ్యీ..

ఊహు..ఉలుకూ పలుకూ లేదు.

ఇంతలో పచారీ కొట్టాయన వస్తాడు.

కొట్టతను--ఏవయ్యా పెద్దమనిషీ.. ఇలా ఇంటికెళ్ళి అలా డబ్బు తెస్తానన్నావ్. నీ ఇంటిదాకా రప్పించేవ్. ఏదీ డబ్బు?

ఆ పెద్దమనిషి నోరిప్పడు.

కొట్టతను--కొట్టు వదిలేసి వచ్చేనయ్యా.. నా డబ్బు తియ్యి ముందు.

ఊహు..కదలడు. మెదలడు.

ఈ భార్యాభర్త లిద్దరినీ చూసిన ఇంటావిడకీ, కొట్టతనికీ అనుమానం వస్తుంది. అలా బొమ్మల్లా బిగుసుపోయేరంటే వీళ్లకి రోగమేదైనా వచ్చిందేమోనని వెంటనే డాక్టర్ ని పిలుస్తారు. డాక్టర్ వచ్చి, ఇద్దరినీ పరీక్షించి, బుర్ర గోక్కుని, ఏమీ తెలీట్లేదని వెళ్ళిపోతాడు.

ఎన్నిరకాలుగా అదిరించినా, బెదిరించినా, కుదిపినా, పడేసినా ఆ భార్యాభర్తలిద్దరూ నోటిమీద వేలు తియ్యరు. పెదవి కదపరు. మాట్లాడరు. దాంతో వీళ్ళిద్దరికీ దెయ్యం పట్టుకుందేమోనని ఇంటావిడకీ, కొట్టతనికీ అనుమానం వస్తుంది.

వెంఠనే ఓ భూతవైద్యుణ్ణి పిలుచుకొస్తారు.

ఆ భూతవైద్యుడు "హ్రాం..హ్రీం.." అనుకుంటూ వచ్చి, వీళ్ళ ముందు ముగ్గేసి, ధూపం వేసి, ఆఖరికి చింతబరికె పుచ్చుకుని మీదకి వస్తాడు.

హు.. అయినా ఇద్దరూ బుధ్ధ విగ్రహాల్లా కదలకుండా వుండిపోతారు.

భూతవైద్యుడు ముందు భర్తని పట్టుకుని చింతబరికెతో ఎడాపెడా వాయిస్తాడు.

అబ్బే.. అస్సలు చలనం వుండదా భర్తలో.

కొట్టి కొట్టి అలిసిపోయిన ఆ భూతవైద్యుడు
"నా మాట విని దిగవు కదూ.. వుండు. ముందు నీ భార్యకి పట్టిన దెయ్యాన్ని వదిలించి, తర్వాత మళ్ళీ నీ దగ్గరికొస్తాను.." అంటూ చింతబరిక పుచ్చుకుని అతని భార్య వైపు వెళ్లబోతాడు.

వెంఠనే భర్త.." అయ్యయ్యో.. మా ఆవిణ్ణి కొట్టకండి. మా ఆవిణ్ణి కొట్టకండి.."అంటూ లేచిపోయి, భూతవైద్యుడికి అడ్డం పడిపోతాడు.

ఆ వెంఠనే భార్య మిగిలిన ఒక్క బూరె నోట్లో పడేసుకుని, "నువ్వోడిపోయేవోయ్.. ఈ బూరి నాదేనోయ్.."అంటూ ఒక్క గెంతున లేస్తుంది.

అక్కడున్న అందరూ తెల్లబోతారు. ఒక్క బూరె కోసం అన్ని దెబ్బలు తిన్న ఆ భర్త భార్య మీద దెబ్బ పడుతుందనుకునేసరికి అగ్గగ్గలాడిపోయి, అడ్దం పడిపోయి బూరె తినే ఛాన్స్ పోగొట్టేసుకున్నాడు.

ఇంటావిడా, కొట్టతనూ వీళ్ళ విషయమంతా విని నవ్వుకుంటూ
"ఎంతవారలైనా ......" అనుకుంటారు..

------------------------------------------------------------------------------------


చిత్రం...గూగులమ్మ సౌజన్యంతో...